Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE NIEUWE MEID

„In orde mijnheer," antwoordde de gedienstige heel kort.

„Je bent zeker in dienst geweest," lachte Lucie's man, „soldaten zeggen ook zoo weinig." Even lachte de meid.

„Nu, schat," begon hij opgelucht tegen zijn vrouw, „ik laat je in goede handen, Anna zal je tegen alle gevaren verdedigen."

„Zeker, mijnheer," bromde de dienstbode nog eens. Een wanhopige blik van Lucie en Jack ging naar zijn kantoor. Maar midden in zijn berekeningen moest hij steeds aan dien wanhopigen blik van zijn vrouw denken. Wat zou ze hebben?

Om elf uur keerde hij zeer ongerust naar huis en vond daar zijn vrouw met hoed en mantel aan. „Ik kon niet thuis blijven," zei Lucie bevend als antwoord op zijn vragenden blik. „Anna en ik zijn naar de bioscoop geweest."

Jack wierp met onrustig gebaar zijn jas en hoed neer en begon staande de krant in te zien.

„Morgenavond komt Ma," vertelde Lucie. Er was iets als een verlossing in haar glimlach, toen ze die paar woorden had gezegd.

„Gelukkig," antwoordde haar man en hij voelde plotseling dezelfde verlichting als Lucie.

Toen den anderen avond voordat hij naar het kantoor ging, zijn schoonmoeder door Anna werd binnengelaten, voelde hij een lichte blijdschap in zich opkomen, te meer omdat Lucie's gezichtje weer de gewone kleur had en haar stralende glimlach de gave tanden deed schitteren.

„Blijft u tot ik thuis kom, mama? Het zal niet laat worden," vroeg hij dringend.

En mama, met een blik van verstandhouding, zei gestreeld om het in haar gestelde vertrouwen: „Zeker, jongen, ik wacht op je."

's Avonds, toen hij van kantoor kwam, was Lucie heel gewoon, weer net als vroeger. Anna had haar uitgaansavond.

Eindelijk kwam de laatste maal dat Jack op het kantoor moest zijn. Niemand kon Lucie dezen avond ga-

Sluiten