Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

sario's, die nog verstand hadden van goede variété- en cabaretkunst en die weten wilden, wat ze leverden.

Een cabaret! Als hij es een cabaret kon inrichten naar zijn begrippen.... dan.... 't Zou wat anders worden dan wat nu op die naam doorging. Weg met alle schunnigheden.... krachtig en frisch werk, fel en cru misschien soms, maar nooit vuns en onteerend voor publiek en artist. Als.... ja.... als.... Hij zuchtte, 't Zou wel nooit gebeuren. Maar wie weet, hoopte hij dan weer en liet z'n stokje rengelen over de steenen van het trottoir. Ongemerkt was hij weer op de Amstel gekomen. Ginds, drie hoog, dat open raam, daar woonde hij. 't Liep tegen koffietijd. Of de familie al bijeen was?

Met kleine sprongetjes wipte hij de trappen op. Een zwoele, benauwde lucht hing op de portalen, dubbel walgelijk, nu hij zoo van 't zonnig buiten kwam. Vlug ging hij door, blazend dikke wolken rook langs z'n sigaar.

— Pas op! hoorde hij 't schrille stemmetje van Bep, toen hij de deur wilde openduwen. — Pas op!

Even wat gescharrel, toen werd geopend, zag hij Bep met een marmotje op de arm en aan tafel zat een goddelijk vuil straatkindje, dat hapte van een groote boterham met jam.

— Kijk es, wees Bep — een marmotje. Zoo'n aardig beestje. Van haar — hoofdknik naar 't kindje achter de tafel, dat met groote monden vol h'r brood verschrokte, onrustig oogend naar de man, die daar zoo ineens kwam binnenvallen.

— En 't kan zoo aardig eten en 't heeft melk gedronken. Bep zette 't diertjeweer aan 't schoteltje en schonk versche

melk bij. Toen hurkte ze neer om te zien, hoe 't beestje dronk.

Jo ging af en aan, beredderde de tafel, schonk aanstonds koffie voor hem, vertellend, hoe ze met Bep boodschappen was wezen doen en bij het teruggaan 't kindje voor hun deur vonden en 't maar even mee namen.

Gerard knikte, dat hij begreep; 't was niet de eerste keer, dat zooiets gebeurde.

't Straatkindje had h'r brood verschrokt. De groote oogen

Sluiten