Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

door

JAN VAN LUMEY

(Vervolg)

Een lichte schok stuitte de dalende beweging. Van Baerle en Goedeman, die met ontbloot hoofd bij de groeve stonden, traden thans naar voren en wierpen volgens het gebruik den doode bloemen na. Dan aarzelden zij een oogenblik, elkander aanziend. En vervolgens keerden zij met vlugge schreden en opgestoken kragen huiswaarts, alsof zij de kille verlatenheid, die achter hen lag, wilden ontvluchten.

Op Veldzicht werden de twee mannen stil en droevig door hun vrouwen begroet en zwijgend schaarden zich de vier personen om den huiselijken haard. Den heelen middag bleven zij bijeen en ook den langen, treurigen avond, die er volgde. Zij spraken niet van wat hun 't hart vervulde maar ieder wist, dat de eigen smart bij de anderen weerklank vond, en het was hun een behoefte om in eikaars nabijheid te vertoeven. Ook achtten zij hun woordenloos

Sluiten