Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

uitgeleverd worden. Ze zullen me doodschieten als een dollen hond. Het is een schande voor God!"

Het kostte eenige moeite om Weichner aan het verstand te brengen, wie de kunstenaar eigenlijk was. Daarna scheen hij wat kalmer te worden. Schuw trok hij zich terug, plaatste zich met den rug tegen den muur en perste stijf de lippen op elkaar, alsof hij bang was zich een enkel woord te laten ontglippen. Soms keek hij met een wantrouwigen blik naar den schilder, die tijdens het verhoor al zenuwachtiger werd.

De rechter-commissaris vervulde, een weinig blasé, zijn plicht. Hij sprak menschelijk, bijna vriendschappelijk, exposeerde de feiten, betrok van Baerle in zijn uiteenzetting, stelde allerlei vragen. Maar het antwoord bleef uit. Schichtig, zooals een gemarteld dier, staarde Weichner van den een naar den ander en bleef onwrikbaar zwijgen.

Eindelijk kwam ook de kwestie van de bankbilletten aan de orde. De ambtenaar vermaande zijn arrestant, dat de drieduizend gulden een ernstig bewijsmateriaal vormden en dat de rechtbank ongetwijfeld een veroordeeling uitspreken zou, indien de herkomst van het bedrag niet nauwkeurig kon worden verklaard. Zijn moede stem klonk warmer, toen hij vertelde van zijn afschuw om een vonnis uit te lokken, dat niet strookte met de werkelijkheid, en zijn vaderlijke toespraak scheen tenslotte Weichner te verteederen. Hij verschoot tweemaal van kleur, zijn lippen bewogen zich aarzelend; het was, of hij spreken wilde. De rechter van instructie en de schilder bogen zich naar voren en luisterden met ingespannen aandacht. Maar de reikhalzende nieuwsgierigheid zijner ondervragers intimideerde eensklaps den knaap. Snel streek hij met de hand over zijn mond en verviel opnieuw in een somber wantrouwen.

,,En wanneer ik u nu voor de keus stel!" vervolgde geduldig de rechter-commissaris: „Of u vertelt ons precies, hoe het geld in uw bezit is gekomen — öf ik laat u morgen uitleveren."

De uitwerking van deze woorden was zoo hevig en onverwacht, dat er opeens een geweldige verwarring ontstond. De gevangene wierp een woesten blik op den schilder en wilde

Sluiten