Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

binnentreden merkte hij, dat de anderen in plechtige stilte zijn komst afwachtten en hun bijna religieuze aandacht schonk hem een bevrediging. Rustig, zonder zich te haasten, verwijderde hij een kleinen spiegel van den wand en hing zijn schilderij aan den haak. Dan trok hij snel het fluweelen voorhangsel weg, zoodat de kop voor allen zichtbaar werd. „Asjeblieft!" zeide hij alleen.

De indruk was overweldigend. De planter, die juist zijn pijp wilde aansteken, nam den steel uit den mond en blies den lucifer uit. Met onnatuurlijk wijde pupillen staarde hij naar Leo's beeltenis en verhief zich langzaam van zijn stoel. Dan begon hij willoos zich voort te bewegen, alsof hij door een magnetische kracht werd aangetrokken. Hij plaatste zich dicht voor de schilderij en betuurde opmerkzaam de verflaag. Voorzichtig tipte hij met zijn vinger een pluisje weg.

„Merkwaardig!" fluisterden zijn lippen. „Dat was de oorzaak van zijn dood.... een satanische levenslust.... een toomelooze zinnelijkheid! — Willem, dat is lyriek!" verkondigde hij opgetogen.

De kunstenaar had de armen over de borst gekruist en zijn sombere blik beloerde den planter,

„Wil je 't koopen?" opperde hij onverwacht. „Ik vraag er drieduizend gulden voor."

Zijn toon verraste Merker, die hem onderzoekend aankeek.

„Hoe bedoel je dat?"

„Of je 't koopen wilt? Voor drieduizend gulden! Dezelfde som, die aan Leo werd ontvreemd! Het is een bagatel." Opeens werd de planter vuurrood.

„Ik ben op het oogenblik niet bij kas," stamelde hij verward.

„Dat kan ik mij begrijpen," lachte snijdend van Baerle. „Het was ook een onzinnig voorstel. Drieduizend gulden betaalt er immers niemand voor zoon portret. Ik zal het liever aan Erica cadeau doen. Wil je 't hebben, Erica?"

Zij scheen aanvankelijk zijn aanbod niet te hooren. Met haar nagel trok zij de figuren na, die er prijkten op het

ix 5

Sluiten