Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK DER LETTEREN

Dit heimwee, dit romantisch verlangen geeft aan zijn verzen een warm en genegen accent. Plotseling duiken zoon paar regels op, trillend oprecht te midHen van andere, die nog voortvloeien op den stroom van deze waarachtig-geïnspireerde.

Neem een gedicht als »Pooltocht«. Een gedicht dat m.i. een tusschen-stadium beduidt tusschen de verzen uit »De Verliefde Betonwerker* en die, waarin den Doolaard tot nu toe zijn waarachtigste vervulling vond: zijn balladen.

De inzet van »Pooltocht« is koel, strak, gebonden:

»De dagen worden eiken morgen stiller,

de honden blaffen en het pakijs nadert;

hun hart van zuiderhitte loom verzadigd,

slaat bonzend wakker bij het eerste kraken

dat door de spanten heen het dek doet trillen.

Dit was 't waarop zij jaren driftig wachtten.

Een zingend zich verwijdren over 't ijs

naast honden wier gehuil naar 't Noorden reist

in onbetoomden ren langs gladde vlakten.«

Bijna prozaïsch van nuchterheid, totdat den Doolaard in het laatste couplet plotseling het heimwee vrij spel laat:

»Geen licht verroert om hun berekening.

Diep dicht gesneeuwd is 't spoor der laatste dagen,

en weenend naar een zuiderwijngaard dragen

zij hunner harten eeuwige hunkering.«

Maar het best verwerkelijkt zich het talent van dezen dichter wanneer hij een ballade schrijft. De vorige maal mocht ik reeds wijzen op »De ballade van den Onbekenden Soldaat«. Thans zijn er andere gevolgd. En het dunkt mij nog steeds dat hij het in deze richting zoeken moet. Regels als de volgende uit »De ballade der gestorven landloopers« pleiten voor deze meening:

»Prinsen, die hier op aarde werd versmaad, omdat gij 't lijf in greppels neer woudt vlijen, de zon op lippen en verzengd gelaat brandmerkte u met een vorstlijk vrijgeleide. Wie eenmaal achter 't zonvuur zwerven gaat kan liefde niet tot vasten stand verleiden, liefde is bitterder dan bedel-brood, sneller dan zonne-vuur, harder dan dood, want de eerste kus is bitter reeds van 't scheiden.

Sluiten