Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

fanatieke fakirs, die zulke onverklaarbare goocheltoeren verrichten. Ik stel mij voor, dat zijn lichaam volkomen uitgemergeld moet zijn. Als hij naakt is, zal men zijn ribben kunnen tellen. En dan heeft hij hier op zijn linkerwang zoo'n eigenaardige, leerachtig-bruine vlek. Het lijkt net een derde oog. Soms heb ik het gevoel, of hij ermee kan zien. Ik vermoed, dat de drie wijzen uit het Oosten met precies eenzelfde merk geteekend waren."

„Maar zij deden toch niets kwaads, die arme magiërs!" riep de kunstenaar met overslaande stem. Het maakte hem wanhopig, dat hij zulk een wartaal willoos aanhooren moest.

„Neen!" antwoordde Anna. „Maar het was toch een zonderlinge inval om zich plotseling op te maken, nachten lang een ster te volgen en ergens in een koestal een pasgeboren kind te aanbidden. Ons lijkt het niet erg aannemelijk, vooral van een wijze niet. Merker daarentegen verklaarde mij nog onlangs, dat hij van alle bijbelverhalen deze episode het meest bewonderde. Dat komt, omdat hij de Oosterlingen kent en liefheeft. Hij is van dezelfde soort. Verstand heeft hij genoeg — maar toch zal hij soms dingen doen, die wij bespottelijk of afschuwelijk vinden."

„En verder?"

„Ook hij is in staat een kind te aanbidden. En als hij in staat is een kind te aanbidden, dan moet hij ook in staat zijn, om een kind te vermoorden."

„Bravo! een psychologisch aphorisme!" lachte van Baerle en zijn lach verwaterde tot een onnoozel gegrinnik. Het was, of hij niet verstandig meer denken kon. Hij kwam geheel onder de bekoring van Anna's verwarde logica.

„Ik heb de laatste dagen alles nauwkeurig overwogen," hervatte zij ernstig en aangemoedigd. „Het is, of ik in een trance leef. Scherper dan ooit neem ik de menschen en hun bedoelingen waar. Mijn zenuwen zijn verwoest door die gruwelijke affaire. Vooral na wat er den vorigen avond tusschen Leo en mij was gebeurd."

„Halt!" onderbrak haar de schilder. „Je bedoelt den eed van trouw?"

„Ja!"

Sluiten