Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

toonen, want onbewust vermoedde hij, dat haar wilskrachtige persoonlijkheid belangrijk sterker was dan de zijne. Aan den anderen kant kende hij haar theatrale neigingen en vaak was hij innerlijk bezorgd, omdat zij hem nooit haar bedoelingen meedeelde en altijd op eigen verantwoording placht te handelen. Het was een onaangename karaktertrek, die den goedhartigen schilder soms hopeloos enerveerde, daar zijn zenuwen zelden in staat bleken om de folterende onzekerheid te verdragen. Ook nu was hij bang, dat zij het een of ander onheil stichten zou, en het ergste was, dat hij zich absoluut niet kon voorstellen, van welken aard de catastrofe zou zijn.

Willem's angst was opgewekt door een onverklaarbare uitlating van Anna, die zijn argeloozen geest verraste. Op zekeren avond had hij haar bekend, dat hij dezen zomer in Limburg niet aarden kon en naar zijn woonplaats verlangde terug te keeren. Hij liet daarbij tevens doorschemeren, dat zijn werk eronder lijden zou, indien zij langer op Veldzicht vertoefden, want hij wist, dat Anna in hem vooral den kunstenaar bewonderde en dat zijn artistieke successen voor haar een onmisbare levensbehoefte vormden. Niet gering was dan ook zijn verbazing, toen zij driftig weigerde om binnen afzienbaren tijd te vertrekken. Onder zulke omstandigheden laat men zijn vrienden niet in den steek! herhaalde zij enkele malen streng en verwijtend. Alsof de brave Willem een hoogverrader was, die op een hachelijk moment desertie wilde plegen! De hemel kon getuigen, dat hij bereid was voor een ander menige beproeving te doorstaan, maar een verstandig mensch behoorde ook aan zichzelf te denken. Wat had het voor nut, of hij hier al zijn gezondheid ondermijnde en zijn toekomstigen werklust verbeurde, terwijl hij den gestorvene immers toch niet kon doen herleven?

De rhetorische vraag bevatte een zinrijke toespeling op de scherpe critiek, die zijn portret had uitgelokt, en inwendig verkneuterde zich Willem over zijn geniale idee, om deze troef voor het laatst te bewaren. Meestal speelde hij zijn hoogste kaarten onmiddellijk uit, zoodat het Anna zelden moeilijk viel, om zijn aanvankelijken tegenstand te overwin-

Sluiten