Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

ken — een schijntje — omdat ze op een andere manier het ontbrekende wel bij verdienen.

Terwijl hij sprak, draaide hij als een weerhaan rond om uit te spieden of ergens niet iemand opdaagde, die hem voor een dag of wat zou kunnen gebruiken. Hij ontdekte 't bleeke, beenige gezicht van Hans Vegter, de exentriek.

— Arme kerel.... lijdt honger met z'n gezin van zessen, 'k Ga es even naar hem toe. Kit, hou je goed, hoor meid.

Weg schoof hij langs Greet Verschoor en Mar jon Nivelle, wier wieg, ondanks haar schoonklinkende naam, in de Willemstraat stond. Druk spraken ze over Lola Montagne, 't kleine danseresje, dat door een dikke poederlaag de zorgrimpeltjes in haar gezicht trachtte te verbergen.

Naar het tafeltje van Stiemer gluurden veler bikken over bier of borrel, uitspiedend de gelegenheid een kansje te wagen. Wie ging er nu? Wat gebeurde er aan het tafeltje? Lagen er contracten? Hoe stond 't gezicht van de machtige? Lachend en onbevangen knikte men naar kennissen, een wrange vrees in het hart, dat 't weer eens voor niemendal zou zijn.

Stiemer zat kalmpjes en onverwrikbaar. Z'n beenig gezicht bleef onbewogen bij 't aanhooren van het verzoek. Een wenkje.... de vrager kon gaan. Voor hem was er geen engagement. Alleen als een aardig vrouwtje zich over zijn tafeltje boog, hem inlichtte over haar werk, een portretje toonde, kwam er verzachting in de strafheid van zijn trekken, plooide zich iets als een lachje om zijn mond, werden zijn oogen minder fel. Maar zelfs de verlokkendste armen, die bloot of kwalijk verhuld zijn blik bekoorden, noch de laag, heel laag gesloten bloesjes schenen hem te kunnen verleiden.

Annie Korver, Paula Herveld, Margo Heynen, Cees van Dijk, allen waren ze afgewezen. Ze klitten samen, tooverden zorglooze lachjes op hun gezichten, trachtten elkaar te overtuigen, dat een weigering voor haar niets beteekende, maar elk zag door 't masker van de ander— de weigering beduidde lange dagen van ontbering — van armoede.

Van Stiemer ging het naar Kerkhof, van Danser naar Rekelmans, 't Zelfde — overal het zelfde. Er was geen werk,

Sluiten