Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

RESTANT JES

d'r niet bij in slaap, want ze zijn héél simpel, m'n Restantjes.

— Simpel???.... Voor wie schrijf je dan die rare dingen???

— Voor menschenkinderen die het willen lezen en voor mezelf.

— Ah! voor jezelf en kindsche menschen. Hij lachte kleineerend.

— Och, 'k verplicht niemand tot lezen.

— Wie verplicht je tot lezen? treiterde hij.

— Niemand! zei ik boos.

— O ja, dat is altijd een verstandige maatregel.... En wordt er niet in gevloekt? ... Is 't niet onzedelijk of zoo? ... Kan ik het mijn dochter laten lezen?....

— Jawel, zelfs een zuigeling.... Bonjour, 't ga je best.

— Aangenaam je nog eens te zien... . krijg de p.... O, onbegrijpelijke wereld met onbegrijpelijke menschen.

Dit is nog raarder. Hoe ik aan dezen brief kom, kan ik voor mijn reputatie niet zeggen.... Daar gaat ie, op gevaar af, dat men mij onhebbelijk noemt:

Allen, die deze zullen zien of hooren lezen: Salut!

'kZit in de doos! — 'k hep gejat — 'k ben gesnap — 'k krijg 'n bossie stroo en bruine boonen, da's alles.

't Komp zoo.... 'k Ging met me ouwe soepjas een confectiezaak binnen en 'k vroeg 'n mooie demi-saison te passen.... Daar stond ik met die halfjaar-getijsche jas me eige in de spiegel te bewonderen en 'k docht, die mot ik hebbe. Hij sting me fijn!

Tachtig guldes kostte die en 'k zeg: da's geen bezwaar, pak me ouwe jassie maar in hoor. De vent schreef een bon en hield me in de gate, tot ik voor de cassa stong, om te betale. Juist komp een juffrouw achter me an, ook om 'n pakkie af te hale en 'k zeg „lonneur a vous" en an pessant dat ze met de cas-juf staat te klesse, neem ik de beene....

Op straat loop ik een paar mensche van de sokken en achter me roepen ze ,,hou-te-dief!".... Zelf schreeuw

Sluiten