Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

hand van den schilder onbewegelijk hangen in de lucht en een zwoele stilte onderbrak zijn wilde muziek.

„Vroeger heb ik je wel anders hooren spreken," beet hij den ingenieur toe.

En hij dacht aan een avond op het terras, denzelfden avond toen Leo Brak zoo onverwacht verschenen was. Werktuigelijk liet hij den arm zinken en wederom tikten zijn vingertoppen een monotonen marsch. Maar zijn hart werd week, het geluid verzwakte en stierf weg.

„Inderdaad! Vroeger sprak ik anders," bevestigde Fransen.

Allen zwegen en staarden verschrikt, bedremmeld voor zich uit. Het was, of de wrange strijdlust van dezen socialist de kansen op een oorlog plotseling vermeerderde. Misschien was zijn hartstochtelijke taal nog maar een zwakke echo van de stemming, die er in het leger heerschte.

Met onverholen belangstelling keek Erica naar den officier. Zij meende thans enkele veranderingen in zijn uiterlijk te ontdekken, die haar tevoren niet waren opgevallen. Zijn gelaat was bleeker dan gewoonlijk, van een onrustbarende, ziekelijke bleekheid. Zijn trekken, die men nooit bewegelijk kon noemen, leken nu versteend. De weeke deelen van het gezicht maakten den indruk, of zij uit marmer gebeiteld wa ren; hard en onkneedbaar schenen de wangen. Boven het starre masker golfden nog weelderig de zwarte haren, maar aan de slapen vertoonden er zich twee grauwe vlokken, die achter de ooren waren weggestreken.

„En mevrouw Fransen? Hoe maakt zij het?"

Erica stelde de vragen onwillekeurig, zonder eenige bijzondere bedoeling. De woorden vormden zich vanzelf, terwijl zij den bezoeker aankeek, en er trilde een schuchter medelijden in haar stem. Nauwelijks echter had zij uitgesproken, of de ingenieur sidderde en kromp ineen. Met zijn rechterhand omklemde hij de rieten stoelleuning, die onheilspellend kraakte en een weinig verbogen werd. Eerst langzamerhand werd hij zijn ontroering meester. Zijn lichaam ontspande zich en nam een achtelooze, onverschillige houding aan.

Sluiten