Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE SCHIJNWERPER

dragen in plaats van met Braadtlandsche guldens (zich pathetisch herstellend), in plaats van met gulden bewijzen van offervaardigheid. Als ik, al was het van jou, wel die bloemen had geaccepteerd, zou ik immers heelemaal uit mijn rol vallen, (zich herstellend) mijn rol, die een missie is. Je voelt toch: zoo'n daad, dat wegslingeren van dien bouquet, maakt indruk op de massa, die ik beheerschen moet, ten bate van die massa zelf. Ik wensch geen sentimenteele hulde, maar zakelijke honoreering. Dit krachtig te willen is juist mijn kracht. Op zoo'n moment moet ik jou beschouwen, niet als Ellen van Doorn, mijn lieve kleine meisje (Ellen schokt), maar als een willekeurige juffrouw die bloemen brengt en aldus een gevaar oplevert voor het financiëele doel van de avond. (Ellen onderdrukt tranen). Als je nog zoo klein bent, dat het je pijn doet, moet je die pijn zegenen. Je moet die dankbaar aanvaarden als opvoedingsmiddel, als een tol, betaald aan de zaak des Vredes. Ik had gehoopt, dat je al zoo hoog gestegen was de laatste tijd, dat het persoonlijke even ver van jou zou zijn als het verre is van mij. Wat ik doe, doe ik voor mijn zending, volkomen buiten mijn — en evenzeer — volkomen buiten jouw persoon.

ELLEN (schreit). Misschien kom ik nog wel zoo ver — als jij me helpt, (hartstochtelijk snikkend) Nu begrijp ik het nog niet goed.

MARCEL (die Mevr. Carsten en Meta hoort naderen). Droog je tranen. Wees sterk!! (Ellen beheerscht zich met groote inspanning en wendt zich af, als de dames binnenkomen) .

4e T o o n e e 1. MARCEL, ELLEN, Mevr. CARSTEN en META.

Mevr. CARSTEN. Ik ga nog even het verslag schrijven voor de bladen. Ik heb Willem gezegd, dat hij 't met de wagen nog even brengt. Dat vin je toch goed, Meetje? (Meta knikt). Wat een enthousiasme, hè? — Dan komt het er morgen vroeg nog in.

META. Ja, 't ging prachtig.

Sluiten