Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

Ontnuchterd bleef de schilder staan en trachtte zich te bezinnen. Nergens in den omtrek was zijn landhuis te bespeuren. Boven hem kampte de maneboot met de woeste branding der wolkenzee. Een gevoel van troostelooze verlatenheid beklemde zijn borst. Maar in den machtigen wal bemerkte hij thans een nauwe spleet, waarachter een flauw schijnsel blonk. Hij gluurde door de opening. Aan den anderen kant stond een haag van doornige heesters, die zijn uitzicht belemmerden. Eerst langzamerhand onderscheidde hij een aantal lange smalle zerken, waarvan er sommige met bloemen of kransen waren bedekt. Onmiddellijk trok hij zijn hoofd terug en opeens — begreep hij. De muur omsloot het kerkhof, waar Leo begraven lag.

Het trof den schilder, dat zijn ontdekking hem niet verwonderde. De merkwaardige samenloop, die hem bracht naar deze plek, scheen aan zijn innerlijke stemming te beantwoorden. Het was, of hij bij het verlaten van zijn atelier al wist, dat nergens anders dan hier zijn tocht zou eindigen. Waarschijnlijk kwelde hem de gedachte aan zijn overleden vriend en hij besloot zijn verlangen te bevredigen, eer hij naar zijn woning terugkeerde. Langzaam en op den tast zocht hij zijn weg langs den duisteren wand en na een moeizaam kwartier bereikte hij den hoofdingang. Hier wachtte hij een oogenblik en luisterde. Het was hem onbekend, of de begraafplaats ook na zonsondergang werd bewaakt, maar hij aarzelde niet lang en maakte zich gereed om over het hek te klimmen. Hoe groot echter was zijn ontsteltenis, toen hij, de spijlers aanvattend, opeens bemerkte, dat de sleutel in het slot stak. Het hek stond open, hij trad binnen.

Op hetzelfde oogenblik ontdeed de maan zich van alle wolkensluiers en doorstraalde met haar zilveren licht de duisternis. Het was, of er uit de zwijgende aarde tallooze kruisen, zerken en zuilen opdoken, die in dichte drommen den bezoeker omstuwden. Zij stonden star en onbewegelijk, zooals de figuren uit een droomvisioen. Niet langer dan enkele seconden duurde het schouwspel, maar deze enkele seconden leken den schilder een eeuwigheid. Wat

Sluiten