Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NIEKIE

Was dit niet zoo geweest, dan hadden zij zijn plagerijen nooit aanvaard en was hij al lang geboycot.

De kinderen keken even boos nog Niekie na, die achteloos fluitend wegstepte, zijn haren steil in de lucht en zijn vest los over zijn pull-over. Zijn oolijke, witte kraagje 'krulde.

En door den zonnigen lente-middag gleed een onbezorgde jongen van acht jaar, step op, step af, neus in den wind, oogen groot en donker, sprankelend van leven en ondeugd. . .

Warm scheen de zon, voor 't eerst na de lange koude wintermaanden, 't IJs op de slooten en de breede rivier brak open en de kale, dorre boomen hieven hun gekromde geteisterde takken naar de zon en bewogen even in den lauwen wind. Zwermen meeuwen vlogen klapwiekend.door de lucht. En eindelijk begon 't nieuwe leven te zwellen, in de lucht en in de boomen en in de jonge heesters en trage voorjaarsplantjes, die begonnen uit te sprieten. De deuren en vensters van de huizen gingen open. Vreemde geruchten kwamen als van ver over het wijde water. Fleurige lentekinderen speelden zorgeloos buiten in den zoelen wind — eindelijk, na maanden....

Op het breede trottoir in de zoele lentezon had Niekie gezelschap gekregen. Een tweede step rinkelde naast de zijne en een vroolijk, blond meisje met wuivende krulharen deed een grappig verhaal over Els, de belhamel uit hun klas....

En Niekie vergat heelemaal de hinkebaan. Samen met blonde Kinny stepte hij weg, vroolijk en onbezorgd, luid gillend en schreeuwend bij eiken hoek, kwaadaardig brullend naar eiken hond, die venijnig blafte.

Aan den zoelen voorjaarshemel straalde uitbundig de zon.

II

In den voortuin van Kinny's aardige huis lagen twee rooie steppen, broederlijk over elkaar. De vroolijke belletjes schitterden in de zon. De ramen en deuren van het huis stonden wijd open en de lentebloemen in de vensterbank

Sluiten