Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE OPVOLGSTER.

Zooveel koffie als een maag maar verdragen kon, op tijd zijn biertje, en uit den welvoorzienen pot altijd nog het allerbeste! Daarbij voor zijn wetenschappelijke betoogen altijd een bewonderend en willig gehoor! En als Piet nu nog maar een degelijke vrouw genomen had, een, wat ouder dan hij, die bij de keukensfeer paste! Ze zouden er vrede mee gehad hebben!

Maar Piet had een lachebekje gekozen, een onbenullig, verwend kind, verzot op mooie kleeren en snorrepijperijtjes, waarmee hij in een dolle bui kermis had gehouden en met wie toen de relaties van zóó intiemen aard geworden waren, dat Piet, Piet niet had moeten zijn, om zich aan de natuurlijke gevolgen te onttrekken.

Maar dat was volgens de bejaarde Jansje en Gerretje ook een uitspatting geweest, die bij Piet niet hoorde, en waaraan ze nooit gedacht hadden, dat hun Piet zich schuldig zou maken!

Toch, na eenige weken van moeilijk berusten, raakten ze aan het geval gewend. De jonge echtgenoot bleef toch ook hun eigen Piet van vroeger nog. Met zijn vrouw had hij het tuinhuis betrokken, dat de notaris hun als zomerwoning had afgestaan. Voor den winter huurde Piet een genoegelijk eenverdiepmgs-woninkje, dat zijn vrouw al dadelijk aan het inrichten ging, met het oog op de komst van Piet-junior, die daar geboren zou worden.

Piet, getrouwd of niet, het maakte dus voor het notarisgezin eigenlijk weinig onderscheid. Alleen de notaris vond iets in den innerlijken Piet veranderd. Wat er nu eigenlijk in Piets binnenste aan het evolueeren was, dat kon hij niet goed onder woorden brengen, maar Piet was in zijn oog dezelfde, goedgehumeurde kerel niet meer van vroeger, die werkte alsof elke dag een feestdag was en elke arbeid een pleziertje.

Er knaagde en knabbelde iets aan Piets gemoedsrust, er was iets, dat niet meer klopte in Piets vroeger zoo ongecompliceerd leventje!

In Piets voorhoofd rimpelden zorgelijke groefjes en in zijn fletse, groote oogen schemerde iets weemoedigs. Een

Sluiten