Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET HUWELIJK VAN PANCHATIU8 PBKPENDIEKEL.

Een verdwaald mondain dametje, in gezelschap van een dikken mijnheer, wiens kin en nek als een lillende varkenslap over z'n boord hingen, beweerde, dat 't hier te stijf en in Louis Seize gezelliger was. Verder eenige fatsoenlijke gezichten. Gesprekken over pietluttigheden. Damesoogen die elkaar becritiseerden, taxeerden, vilden, binnenste buiten keerden.

Op dezen dag was het, dat Pancratius Perpendiekel zich tegenover mij neerzette, een diner bestelde en mij tusschen het verorberen van een hap spruitjes en een bal gehakt een uiteenzetting gaf van het causaal verband van de liefde in het huwelijk.

Je sprak daarnet van harmonie. Maar wat heeft dat nu eigenlijk te maken met zielsverwantschap tusschen man en vrouw? 't Is een onbelangrijk bagatel!" begon hij.

„Daar zit ik me nu met jou hier te vervelen — en vanmorgen ben ik als een gek de deur uitgeloopen na een ruzie met m'n vrouw!"

„Ruzie?!" zei ik met opgetrokken wenkbrauwen.

„Ruzie!" herhaalde hij, „platweg ruzie!"

„Krijg je dat dan zóó maar, als een bevlieging?"

„Wees niet zoo banaal! 'k Zal 't je vertellen, 't Begon vanmorgen al zoo halfgaar. Zondag is een lamme dag. Buiten regen. Tergend gedruppel van de boomen. Een paar rillende musschen in den tuin. Aan den overkant hangt de wasch. Een onaesthetische wollen vrouwenbroek, een paar grijze, met zwart sajet gestopte sokken van den een of anderen intellectueel. Je bent dikwijls zoo wonderlijk clairvoyant, om op zulk een oogenblik de daarbij passende menschen te zien, opgevreten door geldzorgen, te beroerd, te veel óp om een nieuwen dag te beginnen."

„Dat heeft toch alles niets met jullie huwelijksleven uit te staan?" interrumpeerde ik.

„Stil! Stoor me nou niet! Stemming! De heele mensch hangt van stemmingen af. Ik moet je als 't ware 't decorum schilderen. —

... .Wat is zoo'n Zondagmorgen stil, hè? 't Lijkt wel of de menschen heelemaal niet opstaan.

i 4

Sluiten