Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK.

189

de eerste niet. En de eenige niet. En ze zal de laatste niet zijn,"

Meneer Ewick laat Tineke, als ze moeder moet worden, aan haar lot over en Tineke trouwt later met Willem, een eenvoudigen Peelwerker, die haar en haar kind in zijn eenvoudig huisje oprecht gelukkig maakt.

Het is het altijd ietwat eentonige verloop van een dorpsverhaal.

Maar de waarde van dit boek ligt niet in het verhaal. Het Brabantsche dialect wordt geen oogenblik hinderlijk, het helpt de lokale kleur vastleggen, zoodat we de gebeurtenissen zien onder de Brabantsche lucht. Neen, de waarde van dit heel bizondere boek zit in de groote liefde van den auteur voor het land, voor „den rauwen grond" en voor de menschen, de tobbers en sukkels die hij beschrijft. Dit boek van Antoon Coolen behoort tot de beste verschijningen van dezen tijd en als men dit nog niet algemeen heeft willen erkennen, dan komt dit doordien men, misleid door de gemanireerdheid onzer verfijnde en decadente salonliteratuur, vreemd is blijven staan tegenover den schoonen eenvoud van dezen roman van het land, waarin het goede waarlijk goed en het schoone waarlijk schoon is.

Het Slapende Huis, door Camille Lemonnier. — Amsterdam, Uitgevers Mij. Prometheus.

In den tijd dat Vlaamsche boeken modeartikel waren in ons land, in de dagen dat iedereen voor zijn stand en aanzien meende te moeten meepraten over Vlaamsche letteren, is Camille Lemonnier, in Vlaamsche vertalingen naar ons land gekomen. Dat was dus in de dagen, dat van Vlaamsche boeken geen kwaad kon worden gezegd, alles wat van Vlaamschen bodem kwam, was schoon en goed. De producten der Noord-Nederlandsche letterkunde kwamen in 't gedrang, maar daar lette men niet op. Die Vlamingen schreven zoo heerlijk smeuig, zoo frisch en gezond en de zoet gevooisde Vlaamsche tale was muziek in het oor. Die tijd van blinde aanbidding, ligt achter ons. Van de Vlamingen is heel veel moois over den Moerdijk gekomen, maar

Sluiten