Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE DECADENTIE VAN HET FRANSCHE TOONEEL

door CLAUDE.

Er wordt sedert de laatste jaren, maar vooral in onze dagen, geklaagd over het diep verval van het Fransche tooneel.

Wel is deze klacht niet nieuw; reeds in 1758 verscheen een brochure over Les causes de la décadence du thédtre. Zij werd in de 19e eeuw herhaaldelijk gevolgd door brochures van gelijke strekking en in 1866 bracht zelfs de Sacy in den Senaat een rapport uit over het verval der dramatische kunst.

Toch is de klacht in zeker opzicht gewettigd. De daling van het algemeen moreel peil in de oorlogvoerende landen, na den wapenstilstand schijnt op roman- en vooral op tooneelliteratuur een noodlottigen invloed te hebben gehad. En droevig is dat aan het neerhalen van de dramatische kunst door knappe dramaturgen en groote artisten werd meegewerkt.

Het tooneel is een spiegel van de wereld der fantasie, maar gewoonlijk van de maatschappij, waarin de tooneelschrij ver leeft. Die maatschappij nu werd aan een publiek van Franschen en vreemdelingen zoo leelijk en verachtelijk mogelijk voorgesteld: het Fransche meisje en de gehuwde vrouw als frivole, diep verdorven wezens, die vóór en tijdens het huwelijk het eene avontuur na het andere hebben; de Fransche echtgenoot als iemand, die zijn wettige levensgezellin op straat of in een berucht huis opraapt; een huisvader als medeminnaar van zijn zoon, die gemobiliseerd is; een Fransche generaal, als levende op kosten van

Sluiten