Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BEELDENDE KUNST.

ik dit schrijf, hangen er twee van: „Straatje in San Remo" en „Visscherskust te Capri" op de tentoonstelling in Pulchri Studio. Deze reproducties zijn alle vijf naar pastels, op één na, het schilderijtje uit Concarneau. In de laatste jaren heeft Zon zich vooral toegelegd op pastel, een uitdrukkingswijze waarvan hij zich vroeger zelden bediende. Maar het materiaal doet er minder toe, als het resultaat maar mooi is, en dat is het naar mijn meening zeer zeker. Al geven de kleurlooze reproducties geen kleuren, er is genoeg „kleur" in om te zien dat we hier kunnen gewagen van ernstig, zuiver, sterk werk, dat voor zichzelf moge spreken en geen verdere beschrijving, detailleering en aanbeveling noodig heeft.

Den Haag, 19 Jan. 1927.

NOTITIES.

Tholen bij Kleykamp. — Het wezen van Tholens kunst is klaarheid, zuiverheid, eenvoud, harmonie. Alles is verantwoord, om zoo te zeggen mathematisch berekend, van de fijnste tonen en gradaties, de subtielste overgangen en nuanceeringen is rekenschap gegeven door een het schoone in de waarheid zoekenden, onbevangen, vastberaden geest. Hier geen virtuozendom, geen trukages, geen opzichtig geflodder en gefladder. Laten, als ze willen, de „highbrow" modernisten met hun vuil paars, bedorven rood, gemelijk geel, korzelig kobalt hun groezelige zielsvisioenen exprimeeren, mystiekerig doen en valsch-dramatisch; wie geeft de klare, ongetroebelde, harmonische visie van een Tholen? Droog? Och kom, wat u zegt; u is nog eenigszins nat achter uw expressionistische, surrealistische enz., ooren. Moeten we dan zweren bij pijpensteel- en kachelpijpmannetjes, bij kriskras holderdebolder dooreengesmeten straten en pleinen midden in een aardbeving, bij allerlei gewild-naieverige bijeengelijmde onderdeelen, waar de stumperigheid duimen dik op ligt? Bij slechte teekening, slechten vorm, slechte compositie? Is het niet-savoir son métier tegenwoordig soms een bewijs van savoir vivre? Waarom durft men toch niet flink en rojaal de rotheden in de kunst aan te wijzen en er moedig stelling tegen te nemen? Is het om des lieven vredes wille, of zijn we zoowat allen ook van hetzelfde hondje gebeten? Moeten machtelooze knoeiers nog langer het gebied van knappe en ernstige kunstenaars verpesten? Trouwens over de heele linie vindt men die symptomen, in alle kunsten: iets

Sluiten