Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET WONDIK.

Met verwondering stelde zij vast, dat de pijn in haar hart na korten tijd niets anders meer was dan een flauw, nauw merkbaar geknaag, alleen maar nu en dan waarneembaar.

Op haar twijfel volgde zekerheid.

Het was maar een vergissing geweest! De geheele zaak kwam erop neer, dat zij zoo dom was geweest, het wonder, waarop zij wachtte, van zijn voetstuk te stooten en er in haar onervarenheid tijdelijk iets voor in de plaats te stellen, dat er volstrekt niet op leek. Die fout kostte haar het opgespaarde sommetje, maar verder niets! Er was niets verloren! De plaats was weer vrij. Het leege voetstuk wachtte.

De zekerheid gaf haar rust.

Zij leefde op, deed weer gewoon, herkreeg haar stoere gezondheid.

Zij werkte en spaarde als van ouds en droomde als van ouds van het wonder, dat eenmaal verandering zou brengen in haar leven van sleur en van werktuigelijk, zwijgend sloven, het wonder, dat zij in haar ouderlijk huis reeds haar voorvoeld, het wonder, dat noodwendig eenmaal komen moest!

Sluiten