Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WIND OP DE MOLENS.

appelaar. Ze was er zeker van, dat hij dit besluit had genomen ter wille van heur.

En ze glimlachte niet meer, ze had een groot, schoon licht op heur gezicht:

— Dries Abeels, zoudt ge zooiets doen?

— Ja, sprak hij. 'k Geloof dat ik dan eerst iets zal weten van het leven, 'k Zal dan ook al werkende het recht hebben te zingen.

Zijn oogen kwamen langzaam uit hun wolk. Ze waren helder en een beetje nat en hij keek beur recht aan.

— Wat zegt hij, Mamie? vroeg Maris, die sedert een momentje niet meer luisterde, weerom vertrokken naar 't land van zijn droomen.

— Och, Pa! 't Was zoo goed hem 't hooren spreken! En te peinzen dat Dries Abeels nu zal gaan werken, met zijn handen, precies lijk den simpelste onder de menschen.

Maris stak een vinger omhoog en hij keek heel ver de velden in,

— Als hij doet lijk hij 't zegt is het goed. De wind werkt en de molen ook. Een appel werkt in den boom al rijpende voor den dorst van den wandelaar. Werkt de krekel in het veld soms ook niet als hij onder 't gras zijn gouden tsjirpskens laat hooren.

Jooske deed op dat oogenblik rap de deur open om de eerste aan Poppie het groote nieuws te brengen. Ze riep:

— Poppie, kom een keer hier. Dat is nu- 't nieuws dat hij altijd zeggen wou.

Daar was geklepper van vleugels. Poppie was op een stoel gekropen en probeerde de twee duiven te vangen, die hij uit het mandeken had laten ontsnappen. Hij hield het duivinneke bij eenige pluimkens vast; maar ze weerde zich, een der marmitten viel van het schap en rolde lijk een trommel door de keuken. De duiven die de deur open zagen, vlogen in eenen trek de kamer in, draaiden een oogenblik, botsten neer tegen de ruiten. Dries lachte een beetje beschaamd.

— 't Is lijk den anderen keer toep ik de paddestoelen bracht 'k Was ze heel en gansch vergeten.

Sluiten