Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OOME JAAP VERTELT.

of de schuur op 'n oliesteen te wette. As ik t'r dan aonkwam by geval, schroktie en douwde 't lillike ding gauw eweg. Mag ik blieve, kiend?"

„Gy mot hier blieve, het den baos van mien gezeid. Wees mar gerust. Mar is t'r nou wat van aon, watte minsen altoos smiespele van hum en den dood van ou vaoder?"

„Kiend, laot me daor nou gin antwoord op hoeve geve."

„Mar dat andere, moeder, dat wilde oe kind toch wel zeéée< wor? Van mien vaoder, wor? Wie dat was, wor? Dat mag ou kiend eiges toch wel 'n keer wete, wor?"

„Kiend, vraog niet meer. Laot mien die twee dinger mee ien 't graf neme. Oe moeder het al zoveul verdriet gehad, stil verdriet. A'k van den dokter mag, dan wou ik Zondag 's mee naor de kerrek gaon. Hier kan 't wel. By ons niet. Is 't t'r mooi? En kriegde vree ien 't hart? Kiend, wat bing 'k bly, dat gy 'n kerrekse kjel gekrege het."

Zes weke laoter het Mietje 'n booi naor Jan de Klep gestuurd. Toe die kjel den achterdeur by Jan losmakte, was Jan den deel mit 'n bezem aon 't aonkeere.

„Witte gy, Jan, dat ou zuster Grada by heur dochter Mietje ien Eist is?" zei de kjel.

Jan hatte kop opgebeurd um naor de kjel te kieke. Oftie nou van de bodschap geschrokke was, of dat 't kwam, dat 't volle licht deur den achterdeur 'm ien 't gezicht viel, mar hy had mitte oog geknipperd. Toe keektie veur zich en veegde deur of daor heels gin kjel stond.

„Gegroet!" zei die kjel en gong.

Jan zei niks. Wat docht de kjel nou by z'n eige? Wat 'n kjel, wor?

De volgende naozommer, toen Grada 's mit 't mooie zommer-middag-weer by Mietje neven 't huus ien de zon zat te dutte, stond Jan opins neve heur. Ze schrok t'r van. Wat zagtie d'r vervallen uut! Zoudie z'n eige gin ete verrig kunne make?"

„Wilde werum komme?"

Ekkes twiefelde Grada. Wat zakte die oog van Jan naor binne! Wat 'n diepe vore daor onder die oog! Wat had dat vrimd geklonke, dattie wat tege heur gezeid had!

Sluiten