Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPIL.

och-lieve-hemel!. .. . En dat tegen Jules.... Maar hij lachte zelfs niet, hij keek heel zacht en ernstig. . . .

„Heb je thuis nu wel eens zooiets, Janne?" Groot gingen haar oogen naar hem toe. „Ik bedoel of je daar ook wel 's naar buiten trekt en wat geniet. Of laat je je maar altijd vasthouën door de stad?"

Als in een lichtflits, scherp en snel, trokken de oudbekende beelden door haar geest: de roode daken, de boomwiegelingen onder wijde, hooge lucht, het stille, haast dorpsche kerkje, het kerkraam in zijn groen-omlijsting, dat achter zijn boomen-verborgenheid eiken morgen, middag en avond zijn wonderlijke geheimen openbaarde. Thuis was dat er immers en niets anders was er noodig. ... Zij opende den mond, glimlachend. . . . onbegrijpelijk heerlijk moest het zijn om hiervan te vertellen nu. .. . Maar zij sprak niet, omdat ze hiervan niet spreken kon... . Eindelijk zei ze, en hoorde de vreemdheid van haar stem:

„Ach.... zie je, ik ben zoo'n huismusch. Dat word je vanzelf als je altijd alleen bent. ... En ik woon wel prettig. .. . Het is ruim achter me, met veel groen. ..."

Hij bezag haar zwijgend-aandachtig; luchtig zei hij dan: „Ik kom eens bij je kijken als je weer thuis bent.... Ik weet zoo heelemaal niets af van wat je leven is...."

Als een golf sloeg het door haar heen, heet, adembeklemmend. En het vloeide van haar af, zooals water afvloeit en liet haar rillend-kil. Later.... als ze weer thuis was.... Zij staarde als een, die eensklaps een donkere waarheid beseft.... dat er nog een uur zou komen na dit uur.... een leven na dit oogenblik.

De schemering leek nu snel te vallen; toen zij huiswaarts liepen langs het verlaten pad, kroop er al duister uit de lage struiken. Een onrust dreef haar en haar voeten hadden nu moeite om vooruit te komen, een gevoel jaagde en verwarde haar als was ze een kind, dat iets verzuimde of iets misdreef en bang zich haast en tóch ducht. .. .

„Waarom maak je zoo'n haast?" vroeg hij kalmeerend, achter haar. „Dat is heelemaal niet noodig."

Zij wilde antwoorden: ik ben bang, dat we Erna te lang

Sluiten