Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPEL.

gekomen en zij het zelf nog niet begreep, liet zij zich weerloos afdrijven op den stroom van haar rustelooze gedachten. Er was iets dat haar onafgebroken waken deed over zichzelf, over al wat zij deed en zei, over den klank van haar stem, over haar blik, die telkens wilde wegstaren, over haar mond, waarlangs soms een glimlach sloop. Dat waren Erna's oogen. Méér dan zij 't zag voélde zij die telkens op zich rusten, haar volgen, als speurden ze naar iets en wachtten.

Opmerkelijk wei-geluimd was Erna overigens, en zonder iets van haar gewone lastige nukkigheden. Was zij zelfs niet, vroeg Janne zich, bijna-opzettelijk hartelijk, zooals zij anders niet was? Het beklemde haar als het dreigen van iets verborgens. Wat beteekende dit? Of verbeeldde zij het zich?.... Alles leek zoo vreemd veranderd.... ze was er volstrekt niet zeker van, dat zij de dingen nog zag en voelde zooals ze waren.. ..

Want binnenin haar....

Nee, niet aan denken, zegde ze zich, niet aan denken! Er was een boel te doen, ze kon voor dit zorgen en voor dat, en babbelen met Erna en lezen wanneer ze alleen was in de middaguren dat Erna sliep. En even liet het zich dan wegduwen, even maar, of leek dit maar zoo? Het scheen immers toch door alles heen, zooals zonlicht door gordijnkieren!. ... Ach ja, even goed kon je probeeren den zonneschijn niet meer te zien door je vingers tegen je oogen te drukken....

Dan stond ze soms plotseling, en ze wist zelf niet hoe ze er op eens gekomen was, voor het raam van haar kamertje en tuurde naar het kleine pad, dat daar wegbochtte, het pad waar ze dien avond samen geloopen hadden. Hoe was de geur geweest die opsteeg en het licht, dat over hen heen viel? Haar wegturende oogen zagen allang niets meer, in haar gebeurde het weer, precies zooals het geweest was.... Ze hadden niet veel gesproken en niets buitengewoons.... Maar ieder woord klonk nog in haar ooren .... Of was het de klank van zijn stem, die zij onthouden had?.... En nog voelde zij zijn blik op haar, om haar, en het vreemdheerlijke machtelooze gevoel, waarin zij neerzat. En zij

Sluiten