Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPEL.

eenvoudig bespottelijk! Erna wond zich op, haar lippen nepen samen.

Star bleven haar oogen op Janne's gebogen figuur, haar half-afgewend gezicht, waarover van buiten de zomersche weerschijn viel. Tot die, als getrokken, opkeek, glimlachend. In dit oogenblik zagen haar argelooze oogen den kouden, wrevelig-donkeren blik van Erna, die den hare vasthield. Roerloos stond zij, als vastgeklemd, een betrapte Haar oogen werden wijd als in angst, haar glimlach verschrompelde, over haar huid liep een kou. Even was 't of zij schreeuwen zou, als om wakker te worden uit een nachtmerrie. Toen knakte haar hoofd omlaag, in haar kreunde het. Uit haar machtelooze hand sloeg het kopje dat zij hield, op de theetafel in scherven.

Door de stilte van het huis klonk het luide geklingel van de bel.

Langzaam week van Janne het donkere beklemmende gevoel van te zijn bevangen door een droom. Nu begon ze weer iets te zien van de werkelijkheid, te beseffen van haar omgeving. Wat had ze gedaan?.... Wat was er met

haar gebeurd? Nu stond zij weer over de theetafel

gebogen en schonk thee in de kopjes.... en zij wist weer precies hoe het gebeurd was, daarstraks. Waarom had zij zich toch ook laten gaan op haar gedachten? Hoe had ze zoo heel en al kunnen vergeten, een oogenblik, dat zij niet alleen was, dat juist Erna's oogen op haar waren! O, dat vreeselijke oogenblik, toen zij in die oogen keek, die alles zagen en begrepen! Kunnen gillen had ze!....

En nog Nooit zou ze 't vergeten, ze zou ervan droomen

's nachts en schreeuwend wakker worden.

Met een werktuigelijk half-glimlachje, een paar woorden als vanzelf gesproken, diende zij de thee rond. Nu eindelijk zag ze pas de menschen: de statige mevrouw-in-zwarte-zij van hiernaast met haar ongetrouwde niet meer jonge, ietwat spinnige dochter; de mama leek veel fleuriger met haar v/eelderige witte haar en haar rozige teint. En dan het dokiersvrouwtje, niet mooi, maar heel mondain, en de wat

Sluiten