Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPEL.

heid, legde zich over haar, sloeg haar leden loom. Zij hief het gezicht naar hem op, het was rustig nu, maar donker en zacht van leed. En met een schok van pijn en zelfverwijt wist hij, wat hij veel eerder had moeten weten. Hij schold zich een ploert, maar wat bleef er nu te doen of te zeggen? Een zachte verteedering was er nu in zijn stem:

„Janne, wees niet boos op me als ik je werkelijk verdriet gedaan heb. Ik kan je alleen maar nóg eens vragen: vergeet het. Zoo gauw mogelijk."

„Ja," zei ze, met een schemer van een glimlach, die haar smartelijken mond deed trillen, met iets van het oude klankje van zelfspot in haar toon. „Dat heb ik nu wel begrepen."

Lang draalde zij voor het venster, eer zij eindelijk naar beneden ging. Het was niet meer omdat zij Erna's oogen vreesde. Zij wist het: die zouden nooit meer iets van haar innerlijk lezen op haar gezicht. Dat was voorbij. Voortaan zou ze een masker dragen als wie comedie speelt. Maar hier was zij zichzelf, hier.... langzaam, met droom-groote oogen zag zij om zich heen en zij glimlachte in een huivering. Hier zou zij altijd weer dat eene oogenblik kunnen opnieuw beleven... . Ach ja.... hier was haar leven begonnen en geëindigd. Zij nam de half-ontbladerde roos van haar japon en streek haar haar glad, glad, zooals het altijd gezeten had, stak het losse lokje weg achter haar oor. En zonder zelfs nog een blik in den spiegel ging ze.

Sluiten