Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE DROOM EN HET LEVEN.

doezelde niet weg, hij zag aldoor slechts haar, zijn nieuwe vreugde aan het leven en zijn nieuw geluk.

Zou hij zijn vader van haar spreken?

Er restten hem nog jaren van studie, maar wat gaf dat? Hij had het niet gemakkelijk in de wereld willen hebben, want anders had hij immers bij zijn vader kunnen blijven waar zijn toekomst geheel gereed lag. Een zakenman — hij! Met alle eerzucht die vroeger in hem was, had hij het weggeworpen. Eerzucht? En toen zij.... die eerste.... in de stad waar hij studeerde.... hem dat aandeed.... toen had hij zijn studie weer willen weggooien en teruggaan. Zijn vader zou hij daar een wonder geluk mee bezorgd hebben. Want toen hij ziek lag en zijn vader de spoorreis naar hem toe had gemaakt, had hij gezegd: ja, nu lig je hier — en als je bij ons lag, wisten we tenminste aldoor hoe 't met je was. Dit is een van de dingen die we mï moeten nemen als je wat overkomt. Het is een kwellende gedachte, alle dagen. —

Zoo had zijn vader gesproken. En al had hij gezegd, dat hij gerust hier, ver van huis, kon liggen, de zorg, het verlangen, de verstoorde hoop die in zijn vaders woorden doorgeklonken hadden, hij had ze gedurende zijn geheele ziekbed niet kunnen vergeten. Dat zij toch bij hem kwam had hij niet willen zeggen, want het ging in den beginne immers nog zoo schoorvoetend. De tante? — Hij had haar gezien — zij bleef op een afstand — maar hij had voor die vrouw geen sympathie kunnen voelen, om hetgeen hij tusschen de woorden van het meisje door wel meer dan eens gehoord had. Zij was daar in dat huis in die zaak al heel lang, ze was er zoowat opgegroeid met haar nichten, maar een kind van het huis was ze er nooit geworden; een kracht, een altijd gewillige en vertrouwde hulp in den winkel was ze wel — een heerenmodezaak — en daar moet men toch precies weten wat men heeft! Daar had hij haar niet voor 't eerst gezien, maar op het ijs den vorigen winter, waar ze was gevallen. En later zag hij dat gezichtje wel eens als hij naar school ging. Lang had het toch nog geduurd eer hij in die stille grijze oogen iets ging zien. Maar htt was

Sluiten