Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DEUGD.

ook déze bedorven vriendschap. Maar de tijd verging en hij bleef altijd dezelfde.

Zoo wat een half jaar na onze kennismaking vertelde hij me echter, dat hij voor langen tijd zou vertrekken naar Amerika. Hoewel hij niets zei, wist ik waarom hij vertrok. En voor het eerst verheugde ik me niet er over dat hij het niet uitsprak, dat hij zich niet verried, met geen woord, geen beweging. Hoe vaak had ik me geërgerd aan mannen, die van ieder gunstig moment trachtten misbruik te maken, die altijd een woord te veel zeiden, altijd mijn hand te lang vasthielden. En nu ergerde ik me bijna dat hij, hoewel we alléén waren in de vertrouwelijke sfeer van mijn boudoir, niets zei buiten z'n bijna zakelijk-nuchtere mededeeling. En toen hij afscheid nam, was ik het, die zijn hand te lang vasthield. Pas toen hij weg was, begon ik me over mezelf te verwonderen, vooral over het feit dat ik heel zeker wist, dat ik me ergerde, omdat hij niet uit z'n rol gevallen was. Ik riep zijn beeld voor me op, ik dacht er aan dat hij leelijk was en niet in 't minst bekorend. Ik wist dat ik niet verliefd op hem was. En toch kon ik niet ontkomen aan de waarheid: ik ergerde me — dat hij me niet gekust had.

Mijn man was op reis voor zaken, zoo kwam het dat we samen, een dag vóór zijn vertrek, wandelden vér buiten de stad in het bosch. Het weer sloeg onverwacht om en we wilden juist terugkeeren naar een herbergje, waarlangs we gekomen waren, om daar te schuilen, toen ik struikelde en mijn voet verstuikte. Het bleek naderhand niet erg te zijn, maar op het moment deed het leelijk pijn en kon ik niet loopen.

„Dan blijft er niets over dan dat ik je draag", zei hij lachend. En inderdaad nam hij me op en droeg me. Ik lag tegen zijn schouder en dacht aan hem. Aan zijn zwijgende liefde die nooit gevraagd of gehoopt had, aan zijn vertrek, voor lang, misschien voor altijd.

We kwamen bij het herbergje en omdat het beneden erg oncomfortabel was, bracht ons de herbergierster naar haar eenige logeerkamer. Hij legde me daar op bed en verbond mijn voet met natte doeken. De herbergierster bracht ons

Sluiten