Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE DROOM Etf HET LEVEN.

scène — zijn bittere ervaring nóg eens na veel achterdocht

— en het was uit geweest; toch had ze hem bedrogen. En nu — hier stond hij opeens tegenover zijn moeder

die óók zei: onschuldig te zijn uitgeweest met haar dochter, ook zij rook. .. naar dezelfde lucht... en in een bioscoop

schenkt men toch niet Waar was ze met Hermine

geweest? — Wien waren ze tegengekomen, wat mocht zijn vader niet weten, want op hèm was niet gerekend. Hij keek haar aan, zijn moeder, hij zag haar korte kleed, haar geknipte hoofd en hij ging nog een stap achteruit. Hij zag niet hoe zijn vader zijn ineens-vreemde begroeting zat aan te staren.

,,Je ziet.... dan wel veel bijzonders aan mij...." stamelde zij toen. „Je zei, dat je dacht dat ik Hermine was. Is dat een.... eer?" Ze lachte schril, zenuwachtig. „Hemel jongen, wat kan jij een mensch aankijken! Ben ik zoo'n wonderwezen soms?"

Hij herstelde zich wat, ging achteruit en naar de tafel terug: „Ja — vreemd is het zeker... . vreemd bent u.... hebt u dat allang?" Hij wees naar haar hoofd.

,,0 — is het dat?" En ook zij zocht haar beheersching, al begreep ze wel, dat met een diep begrijpen, haar zoon ineens scherp in haar had gepeild. „Dat heb ik al maanden", zei ze, naar haar krullen grijpend; „wist je dat niet? Neen? Nu, ik had, toen ik bij je in het ziekenhuis was, wel even mijn hoed voor je kunnen afzetten. Hoe vindt je het? Slécht?"

Ze keek nu naar den vader: „Ja, dat zal wel — voor jou

— maar beneden, in de zaak, moet je toch ook een béétje den toon aangeven, een zaak eischt het, en. ... ik...."

Ze kwam niet zoo veel in de zaak. De zoon wist het. „Ja, dat zal wel", zei hij kort.

Ze liep nu wat om de tafel heen; heel haar gemak van zich anders zoo vrij bewegende vrouw was nu weg. „Ik zal Hermine roepen!" zei ze, om iets aan te grijpen en ze opende nu de kamerdeur. „Hermine! Hermine!"

,,Ja," kwam een stem van achter een dichte deur; en

vu 2

Sluiten