Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DB DROOM EN HET LBVEN.

pen. Zoo is dat immers altijd geweest — ik zie het nu wel. Hij houdt niet van uitgaan — en ik hoor het hem zeggen

— honderdmaal zeggen ook in mijn kindertijd: ga jij maar

— Vader bekrompen? Als één goed en groot is geweest en heeft getracht u te begrijpen, dan is hij het wel. Maar dat u nu nog met Hermine — die gaat trouwen — dat is mij een raadsel, moeder. Hoe kon u dat doen? — waarom doet u dat?"

„Ik zou bedaren"... . verzocht ze bevend, „je vergeet.. je bent pas ziek geweest." „Dat kan me niet schelen!"

„Maar dat kan mij schelen — en dat kan vader schelen. Denk je. ... dat ik een slechte vrouw voor je vader ben? Je zegt zelf, dat hij zoo veel van me houdt."

„Dat zeg ik, ja — dat zal ik altijd zeggen — maar waarom u en Hermine — en niet u en hij? Daar zat hij vanavond weer alleen als honderd- en duizendmaal alleen

en toen begreep ik. Neen, ik ben geen jongen meer, ik ben... . wel in korten tijd. ... verbazend groot geworden."

Zijn stem klonk smartelijk. Hij ging tot aan zijn bed en zonk er op neer. Zijn handen grepen zijn hoofd dat omlaag zakte. „Ach.... waarom ben ik gekomen?.... een verrassing".... en hij lachte sohril-luid. ... maar tranen klonken in zijn stem: „ik heb eigenlijk voor vanavond nooit goed begrepen... . hoeveel ik wel van vader houd," bracht hij uit.

Zij kwam een schrede nader: „en van mij?"... vroeg ze, gekwetst in iets van haar uiterste vrouwzijn. Hij antwoordde er niet op.

„Maar domme jongen, je doet of het leven hier thuis een hel is en of je vader en ik.... Denk je dan dat ik niet van vader houd? Ik zou hem niet kunnen missen, ik zou.... ja, als het er op aan kwam.... mijn leven voor hem geven. Je denkt toch niet dat ik.... iets.... buiten vader...."

„Waarom moet het zoover komen dat u uw leven zoudt willen geven? Kon het dan niet te laat zijn?"

Zij kneep haar handen saam, zocht naar haar zakdoekje.

„Maar je maakt me uiterst zenuwachtig. Wat moet ik

Sluiten