Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

630

EEN ZIELTJE.

Inplaats van Malvira boog hij voor Monna Lize, die even kleurde omdat haar de eer te beurt viel. Maraise zeide snibbig, dat heet zielsverhuizing, Malvira.

Weer werden de meisjes ten dans gevraagd, en weer zat de kleine Miss alleen, ze wilde zich nu niet meer wegdroomen, ze wilde wakker blijven, de werkelijkheid aanschouwen, ze moest haar wakend oog laten gaan op de meisjes die ze chaperonneerde, en waar ze al een half uur geleden mee naar huis had moeten gaan. Ze keek op haar zilveren armband horloge, haar eerste en eenige geschenk, het was stil blijven staan, de wijzers zijn met haar naar haar verleden teruggekeerd.... naar hem. Vader, Moeder, zusje, alles had ze verloren, alleen haar weldoener was haar overgebleven en heeft zij al haar liefde gegeven. .. in stilte.... hij zelf heeft het nooit geweten, totdat ook hij van haar werd weggerukt, niet door den dood, maar door het volle leven, een meisje, met gouden lokken en rozen mond heeft hem haar ontnomen. Ieder jaar mocht zij een paar dagen op zijn buiten doorbrengen, ieder jaar voelde zij het wonde plekje. Ze was voor haar examen geslaagd, haar weldoener heeft zich van haar teruggetrokken, en heeft alleen nog maar dit zieke stipje achter gelaten. Tranen komen te voorschijn, om haar heen dans, muziek, het volle leven, niemand lette op haar, de vier meisjes met hun schat van jeugd en frischheid, zij zagen niets, zij begrepen niets, ze deelden niets.... 't Was de laatste dans, daarom duurde hij langer dan anders.

Met opgewonden hoofdjes werden de meisjes naar hun tafeltje teruggebracht. Onder de manteltjes aantrekken, werd er dan door de één dan dóór de ander, beweerd, wie de knalste vent was. Alle vier verdedigden hun danseur, eindelijk werd Miss Wilton gevraagd wie zij den knapste vond.... Hèm, was haar antwoord.... Welke Hèm, dat is juist wat we weten willen, ze schreeuwden haar tot de werkelijkheid terug. Van Monna Lize geloof ik, van Maraise dacht ik, van Eliane hoop ik, en van Malvira vertrouwde ik. Is dat nu een antwoord, Miss Wilton? Och, hoe kan ze dat ook weten, zeide Maraise met minachting,

Sluiten