Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BOTANICUS PRO FORMA.

745

Jaren vervlogen. Stoppel had het in dien tijd tot hoofdcommies gebracht; Kortzicht was nog steeds aan dezelfde krant verbonden. Hij had 't daar echt naar zijn zin en waar hij zich in de journalistiek op 'n neutraal standpunt plaatste, werd zijn blad met voldoening gelezen.

Iedere maand ging hij voor twee dagen naar Den Haag en bracht deze dagen met zijn vriend Karei gezellig door. Dit laatste wou hij echter voor niemand weten. Het heette dan, dat de heer Kortzicht voor gewichtige zaken naar de residentie ging. Men zag hem dan op dien dag naar den trein stappen met 'n zware portefeuille onder zijn arm. Door menigeen werd hij nagestaard en men vroeg zich wel eens af, welke gewichtige bescheiden deze tasch nu wederom zou bevatten. Inderdaad, „de pers" liep in gedachten, want meestal ging zijn vertrek met groote haast gepaard en hij ging, al loopende, in gedachten na, of hij niets vergeten had, pyama, zeep, pantoffels, borstel, kam, etc. etc.

Wat echter nog nooit gebeurd was, geschiedde thans. Nu moest hij op reis, heusch voor redactie-aangelegenheden en ook héél toevallig naar Den Haag. Wat 'n groote teleurstelling was 't voor „de pers", Karei in zoo'n baloorige stemming te ontmoeten.

Karei vertelde zijn geheele wedervaren. Nog nooit had hij zich zóó openhartig over zijn bureauleven uitgelaten. Wanneer Kortzicht hem er wel eens naar vroeg, kreeg deze altijd hetzelfde bescheid en wel, dat de machine nog steeds draaide van 9 uur tot vijf en dan weer stilstond tot den volgenden dag; 'n leven zonder eenige variatie. Wat er in den laatsten tijd aan dat machientje haperde, daar had hij over gezwegen, maar nu, nu moest 't er uit.

„Ik ben er nog een van de ouwe garde, zooals je weet. Van jongste klerkje heb ik 't tot hoofdcommies gebracht. Maar nu schuilt tegenwoordig onder mijn ranggenooten 'n Meester in de Rechten, 'n kerel die me allerlei koopjes levert en mijn chef, die tegelijkertijd ook zijn chef is, voor zich weet te winnen. Wat zeg je daarvan? Dat noem ik

Sluiten