Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WEDERZIEN.

gezellig thuis, was lief voor het kind en had zich gewend aan het stille leven op de koffieplantage. Ze zocht afleiding in haar muziek en ze waardeerde het mooie land, al was veel haar vreemd.

Maar nu was haar rust wreed verstoord.... een brief was er gekomen, een brief van Harry, dien ze angstvallig verborg in de plooien van haar kimono, toen haar man binnentrad. Hij had toevallig vernomen, dat Nans getrouwd dicht in de buurt woonde.... hij was ernstig ziek, zou geen maand meer leven en hij smeekte haar eens bij hem te komen, haar nog ééns te zien en haar vergeving te vragen, haar, die eens alles in zijn nu verspeeld leven was geweest....

Ze staarde voor zich uit over het erf, dat door het maanlicht beschenen werd.... in de verte klonken weemoedige klanken van een gamelang, maar ze hoorde het niet. Harry stervend.... en hij* verlangde....

Toen sprak haar man tot haar.... hij moest den volgenden morgen vroeg op reis, bleef waarschijnlijk drie dagen weg.... hij ging met de auto. Het was haar als een vingerwijzing van het noodlot.... Zij zou naar Harry gaan, o, God, hem, haar groote liefde nog eens zien.... Een vage angst kwam over haar toen haar man zijn wat sombere oogen over haar bleek gelaat liet gaan.

„Is er iets, Nancy.... je ziet zoo bleek...."

Ze schudde het hoofd, ze was niet gewoon, dat hij veel notitie van haar nam... . Toen sprak hij door over zaken, die haar onverschillig lieten. Hij blikte nooit in haar ziel, dacht, dat ze gelukkig was.... ze was goed en lief voor zijn kind, dat hem alles was, het kind van zijn vrouw, die hij zoo had lief gehad.

In de kleine binnengalerij lag hij op 'n rustbank en wachtte. Een doodsche stilte hing rondom, alleen verstoord door het blaffen van een hond, ergens in de kampong. Het kleine huis was achter tjemara's en klapperboomen verborgen. Een huishoudster zorgde voor hem, hij wilde niet naar een ziekenhuis.

Sluiten