Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BOTANICUS PRO FORMA.

ik heusch niet, wat voor 'n grapjas het is. Dat hij referendaris is geweest, daar weet ik 't een en ander van, maar over die botanische neigingen heeft Kortzicht zich niet uitgelaten, mogelijk weet hij daar ook niets van; trouwens, daar moet je bij ,,de pers" mee aankomen."

Rosalie had met verbazing zitten luisteren.

„Wat vertelt u me daar? Nu wordt 't werkelijk interessant, 'n collega naast me te krijgen. Ik hoop alleen, dat ik het noodige licht bij hem kan opsteken. U begrijpt dat niet, vanzelf niet, maar in de botanie is men nooit uitgestudeerd, weet u. 't Is zoo'n heerlijk vak !" riep Rosalie in extase uit.

„Noem jij dat maar lollig, wanneer men nooit uitgestudeerd is. Ik geloof echter, dat die collega Stoppel er toch anders over denkt, want hij wil de studie, zooals je zegt, voleindigen; dat beteekent voltooien of afwerken. De kerel heeft er natuurlijk genoeg van en ik geef hem groot gelijk, hoor. Wacht maar eens, wanneer hij eenmaal de lucht van de Soos inademt," plaagde Pa Schot.

Rosalie, vertoornd door deze redeneering, verdween.

Pa Schot las nogmaals het artikeltje over.

„Men heeft toch rare pisangs in de wereld," mompelde hij.

Nu Karei a had gezegd, moest hij ook b zeggen. Wat 'n verandering ineens. Twintig jaren had hij op dezelfde kamers gewoond, thans was het zoo maar ineens opkrassen, en kisten en koffers pakken; 't was nog steeds 'n droom voor hem. Zijn hospita hielp hem bij dat inpakken. In d'r hart was ze blij, dat mijnheer Stoppel ging vertrekken, want nog nooit had zij zóó iemand aangetroffen. Ze was óp van de zenuwen. Zijn geheele doen, 't grensde aan krankzinnigheid. Eerst waren het driftbuien en werd er gesmeten, getrapt, gescholden en wat al niet meer en dat alles in zichzelf; dat doet toch geen normaal mensch. De politie had ze óók al eens op zoo'n oogenblik stiekum naar boven gehaald; die had geluisterd, maar was heengegaan met de opmerking, dat, zoolang 't geen huisvredebreuk was,

Sluiten