Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OUDE DORPSFIGUREN.

rustig aan zijn lange pijp zoog en weer stak mijn mes

zich in het malsche hout, wat een zacht knerpend geluidje deed hooren.... Opeens meesters stem: „Die volgt!".... Wat schrok ik, doch gelukkig was ik niet aan de beurt geweest. In mijn tafelblad had ik een klein ondiep putje gemaakt en toen pas merkte ik, dat ik net zoo slecht was als die andere jongens, doch ik voelde geen berouw. Wel was ik bang, dat meester het zou merken.

Maar meester merkte het niet, want er waren zooveel gaatjes, dat ie er liever maar niet aan denken wilde, hoe de leerlingen hun eigen leerbanken 'lijk houtwormen verknaagden. Geen oogenblik heb ik toen aan de diepe tragiek hiervan gedacht, ik was bezweken voor de verleiding en iedere nieuwe leesles was ik weer zwak, want het ondiepe putje lokte en lokte, zoo verleidelijk, dat mijn zakmes altijd weer zacht openging en boorde in het putje, wat al grooter en grooter werd. Na negen leeslessen was het doel bereikt en kwam het mespuntje, aan den onderkant van het blad te voorschijn. En cm het niet uit te schreeuwen van plezier moest ik mijn buurman aanstooten, om samen het kunstwerk te kunnen bewonderen... . Juist op dat gelukkige moment keek meester, ik trok zoo vlug het mes weg, dat het knap zei en ik enkel het heft in mijn hand hield.

Dat was mijn straf, maar het doel was bereikt en van het mes was toch het beste al af geweest, na deze prachtige prestatie.

X.

Op een plank bij het bord stond een globe, die wel zoo groot was als een ondergaande zon. Eens had die globe om zijn spilletje gedraaid, doch nadat een der jongens ('t gebeurde ver voor mijn tijd) hem had laten vallen, werd die spil voor kachelhaakje gebruikt en stond de globe zoo maar met zijn Zuidpool op de plank, terwijl ie in zijn Noordpool een gat had zoo groot als een theeschoteltje.

Die noodlottige dag, dat de globe gevallen was heugt nog alle dorpenaren, die toen op school waren, maar ik heb er

Sluiten