Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BOTANICUS PRO FORMA.

prachtige laan met majestueuse boomen. 't Was zoo iets uit 'n sprookje en Roosje had iets feeachtigs over zich — meende hij in zijn verliefde roes.

Het sprookje ging niet verder, 't was geen fee, maar 'n kort, dik baasje, dat met driftigen pas hem tegemoet kwam; 't was pa Schot met het horloge in zijn hand; kwartier over tien!

„Goeien morgen, ik dacht dat we om 10 uur hadden afgesproken" — merkte hij sarcastisch op. Karei maakte zijn excuses, maar kon moeilijk de reden noemen dat hij weggedoezeld was in 'n droom waarbij dochter, villa, tuin, laan, kortom alle bezittingen van pa Schot de zijne waren geworden. Hij hoopte Rosalie nog even te zien maar zonder commentaar vervolgde pa Schot zijn weg.

Deze was ook danig uit zijn humeur. Roosje was geheel overstuur en hij had er wat mee afgetobd. Hij had haar tot driemaal toe dien nacht uit het paradijs moeten jagen en toen had ie de deur afgesloten en de sleutel meegenomen. Hij overzag 's morgens in die stemming het programma en vond 't beter er 'n wijziging in te brengen. Ook Roosje was niet in de conditie om Stoppel bij de rijsttafel te ontmoeten.

,,Ik zal zeggen, dat de rijst aangebrand is, en dan moet hij zijn bekomst maar zoeken in 'n restaurant of melkinrichting", besliste Schot.

„Toe vader, u moet niet zoo hardvochtig zijn. Stoppel heeft u toch niets in den weg gelegd. Dat hij meer van plantkunde afweet dan u en ik te zamen, dat kan hij toch niet helpen", suste Roosje.

Pa Schot stoof in drift op. „Wat zeg je, dan u en ik? Laat mij er als je blieft buiten en met mij is hij nog niet klaar."

Met de vuist sloeg hij op tafel.

„Die verwaande kwast met z'n paradijs en latijnsch geklets komt niet meer over den vloer, begrijp je."

In die gemoedsstemming verliet pa Schot op dien morgen „villa Rosalie".

Daar was nog geen woord gewisseld. „Zou ik er mee

Sluiten