Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE BRIEF VAN VADER.

Even zag ik een pijnlijken trek om haar mond komen. Toen bukte de gastheer zich, haalde het mes er kalm uit, rustig naar het tapijt kijkend, en zeggend :

„Zonde, zonde van de mooie kleuren...."

Toen keek hij haar aan met een blik dien ik nooit vergeten zal :

„Scheer je weg, of.... !"

Dadelijk nam de andere vrouw het blad over, en heel bedeesd, angstig kijkend naar het voorwerp van haar meester, presenteerde ze mij met een trillende stem.... Homard a 1'Américain....

Ik duizelde van het zooeven gebeurde.... Ik zag in mijn verbeelding niets anders dan kreeften, op mijn bord, op de plaats waar ik zat, op mijn oogen, in mijn rug, enfin, ik zat in kreeften....

Mijn gastvrouw zag mijn verbouwereerdheid.... Met haar fluweelen stem zei ze:

„Toe, ik bid u, eet...."

Haar oogen smeekten.

Opeens hoorden we een gil, een hartverscheurend gekrijsch.... Een neger stond met een grijnslach tusschen de portières....

„Doodgebloed.... zij is.... dood...."

Dat was al wat hij zeide, en sloop weer weg.

Ik vloog van mijn stoel op.... Voordat ik iets zeggen kon, greep ze me bij mijn polsen :

„Ik smeek u, toe, eet uw Homard a rAméricain...."

De heer des huizes stond op.... Met een paar woorden tot excuus verliet hij de kamer.

Ik voelde me verlicht.... ging naar het kindvrouwtje en vroeg haar :

„Waar ben ik? Wat is dat hier?.... Vertel, wie

ben jij?.... Wat doe jij hier?...."

Angstig keek ze rond, en zei:

„Hij is jaloersch op je uitvinding.... hij maakt je tot gruis.... red je.... en mij.... jezelf en mij.... als je kunt.... en.... als ik kan...."

Zacht was hij weer binnen gesloopen.... ging heel be-

x 6

Sluiten