Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SALOME.

heen ? — Naar een Christenkerk, of neen, ik weet iets I"

Zij was nu heel dicht bij hem gekomen, hij voelde haar adem langs zijn gezicht gaan, haar stem was zacht en diep geworden, terwijl zij zeide :

„Ik weet een Moskee in de benedenstad, of een Klenteng, een Chineesche kerk, daar is het nu stil, als u stilte zoekt. Ik ga nu ineens weg, en ik haal mijn twoseater uit de garage, ik rijd daar langs het huis, en ik breng u naar een plaats waar de begeerde stilte is. Het is niet erg, niemand merkt het, en tegen dat ze het bemerken, zijn we weer terug. Bovendien, doe ik dikwijls van die gekke dingen, ik ben er niet door gecompromitteerd, en u zelfs ook niet. Toe, meneer Vrijling, doe eens even iets geks, en ga mee."

Jan Vrijling begreep ineens hoe stiefpapa Pellentijn aan het begrip „Poes" kwam. Hij moest even glimlachen. Toen maakte hij haar handjes los van zijn arm en zeide :

„Neenj zelfs niet daarheen, met u,"

„Dan niet," zei ze ineens heel kalm.

Alleen in haar oogen glom een vreemd licht, terwijl zij zich heel langzaam van hem verwijderde, naar de gasten toe. Zij ging dadelijk dansen, en naar Vrijling keek zij zelfs niet meer om. Hij zag haar wel. Met een mageren jongeman zag hij haar charlestonnen, en hij vond het zwoel, lawaaiig en hinderlijk. Maar daarna zag hij haar walsen met den ouden Pellentijn en het was een statig en gracelijk gezicht. Zij danste zoo recht en soepel als een prinses en zelfs de baas, over wiens hoofd zij heenkeek, was niet belachelijk, maar eerder een deftig oud heertje.

Later kwam Pellentijn, het voorhoofd afbettend met een zakdoek, naar Vrijling toe, en zeide hem dat er bridgetafeitjes geformeerd werden.

Jan Vrijling zeide :

„Ik speel slecht bridge ; ik had nooit gelegenheid om het in de laatste jaren te spelen. En ik voel me wat duizelig vanavond ; misschien ben ik nog niet geacclimatiseerd. Wilt u mij excuseeren ?"

„Maar natuurlijk, beste vrind,' zei de oudere man gul.

Sluiten