Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SALOME.

Hij siond op en gaf haar een hand : „Ik ? Wel ik heb gezwommen, is dat zoo gek ?" „U houdt niet van dansen, niet van bridgen en wel van zwemmen.

„De logica ontgaat me," zei hij lachend. „Gaat u niet nog een beetje te water ?" „Ik heb een half uur gezwommen, dat was heel lekker, maar mijns inziens lang genoeg.

„O, wij blijven er soms den geheelen morgen in," „Kwestie van smaak,"

Er trok even iets om haar mond, terwijl zij naar een kleedkamertje ging.

Later, in badpak, kwam zij aan het hek weer een praatje met Vrijling maken. Zij is wel in alle opzichten mooi, dacht hij. Enfin, je behoefde de blikken der mannen om je heen maar te zien, om dat te constateeren. En verder vond hij haar onbeschaamd, zooals zij daar voor hem stond.

Later kwam de heer Pellentijn zelf een biertje drinken en hij ging bij zijn employé zitten. Zijn oogen waren niet van „die Poes" af.

„Wat een schat, hè Vrijling, die dochter van mij ?"

,,'t Is een zeldzaam type," zei Vrijling rustig.

Drie maanden was Jan Vrijling in Indië, en hij meende, dat hij zich aan Indië of Indië zich al heel aardig aan hem had gewend.

Op kantoor werkte hij goed en consciëntieus, zooals hij altijd goed en consciëntieus had gewerkt. Hij kwam den menschen niet nader, maar dat zocht de Zwijger ook niet. Lismans en Dekanter gaven hem bridge-les ; dansen deed hij niet.

Bij de Pellentijns kwam hij juist een zoodanig aantal malen, dat het niet onbeleefd was.

En de strijd duurde voort. Soms scheen het dat er wapenstilstand was, soms kwam het tot een openlijk gevecht.

Op een avond, na die drie maanden, zat Jan Vrijling in zijn kamer te werken ; ze hadden alle drie een eigen zitkamer in hun „mess", dat hadden ze zoo gewild.

Sluiten