Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

klaar om het huis te verlaten. Hij sprak onmiddellijk van echtscheiding, 's middags nam hij mij mee en nu ben ik hier in dezen toestand."

Van Baerle zweeg. Er was een gedachte bij hem opgekomen, die hij kalmer overdenken Wilde.

„Wat wil je dan eigenlijk?" vroeg hij tenslotte eenigszins verstrooid.

Zij beschreef met haar arm een wijden boog door de kamer.

„Je ziet, wat ik noodig heb," zeide zij.

Kon ik maar van hier vertrekken! mijmerde hij bij zichzelf. Het is alleen om tijd te winnen, mijn besluit moet rijpelijk overwogen worden.

Ondertusschen haalde hij zijn portefeuille tevoorschijn en schudde den inhoud op de tafel uit. Een aantal verfrommelde, verkreukte bankbilletten sprongen er warrelig door elkaar. Hij streek ze zorgvuldig glad, legde de gelijken bij elkaar en telde werktuigelijk het bedrag.

„Ik heb in totaal honderd vijfentachtig gulden bij mij," sprak hij afwezig.

Wrevelig pakte zij de papieren van hem aan, vouwde ze samen en stopte ze in zijn portefeuille, die zij terugduwde in zijn binnenzak.

„Neen, mijn waarde!" klonk het hooghartig van haar lippen. „Ik wil iets anders. Leo ontving tijdens zijn leven een uitkeering van drieduizend gulden per jaar. Hij werd vermoord, zoodat de toelage vervallen is. Moreel komt mij thans dezelfde som toe, die werkelijk niet te hoog is voor een vrouw van de wereld en die blijkbaar door jou makkelijk kan worden afgestaan. Drie briefjes van duizend op eiken eersten Januari, tot ik hertrouw. Dat is de zedelijke plicht van den man, die mij in het verderf stortte."

Een schaduw verdonkerde de trekken van den schilder.

„Het geld, dat ik Leo uitbetaalde, behoorde niet aan mij alleen," sprak hij, de wenkbrauwen fronsend. „Uit mijn eigen beurs kon ik zijn levensonderhoud niet bekostigen, want al zijn mijn verdiensten niet onbelangrijk, in den Haag bezit ik een woonhuis en een atelier, terwijl mijn

Sluiten