Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

toonde, als slachtoffer daar neerzat, dat maar had aan te nemen, omdat er toch niets anders overbleef. Een bits woord beet hem op de lippen, maar hij hield het binnen.

— En wat zegt Miepekind wel? vroeg hij om de stilte te breken, die kwellend ommezweefde.

— O, paps, ik vind 't goed, hoor. 'k Zal er wel heerlijk kunnen wennen, zoo dicht bij de hemel en met dat park in een doosje.

Haar guitig kopje knikte jolig naar hem over en twee dartele krulletjes zwierden langs haar blozend gelaat.

Het strakke verdween uit Gerards trekken, hij vond zijn oude humor terug en imiteerde nu de nieuwe hospita in haar houdingen en sprutterige stemgeluiden, dat heel 't gezelschap in lachen uitbarstte en zelfs Jo zich een glimpje moest permitteeren.

— 'k Geloof wel, dat het er aardig zal zijn, oordeelde Bep temerig zacht.

— Aardig, kind, joolde Gerard — dat is een beetje weinig. Verheven — dat is zeker.

IX

Gerard ijsbeerde door de nieuwe woning, de handen in de zakken, braaf rookwolken om zich puffend. Een nieuw verblijf, een nieuwe omgeving, hij had het gevoel of er een heel nieuw leven zou beginnen. Hij liep van de bedden — de hemel weet, waar vandaan gesleept, maar netjes en onderhouden — naar de kast, die door een klosje onder een der pooten in 't lood gehouden werd, zat nu eens op deze stoel, dan op die en overstaarde al het nieuws, dat zich voordeed.

— Die platen zijn niet aardig, die zullen we wel vervangen

— en dan hier en daar een snuisterijtje — een beetje aankleeden — 't kon een home worden, een echt artistenhome.

Jo hurkte in een hoek, bezig het boeltje te sorteeren, dat ze meebracht en Bep lag op de knietjes naast haar, een aankleedpoppetje glad strijkend, dat door het pakken danig leed.

Gerard zweeg en toen niemand hem antwoordde, zette hij

Sluiten