Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

bril met ronde glazen voor de grijze, zwaaromrande oogen. Het forsche lichaam omkleedde een groote, zware chamberlock met stevig koord en machtige kwasten terzijde. ,,Der gute alte Gott", die, 't grootsche spel moede, zijn tijd met knutselige beuzelarijen verdreef.

Coba ging beredderend door de kleine vertrekken, kreeg niet genoeg van ragen en poetsen, haar liefste bezigheden, wanneer haar geen verstelwerk wachtte. Onderwijl stond haar mond niet stil, haar schrillerig stemmetje krijschte tegen de vogeltjes in, maar drong niet door tot de man, die knutselend voortpeinsde en af en toe een blik sloeg op 't groote portret, zijn beeltenis als bloeiende jonge man in acrobatencostuum, de borst overladen met allerlei vreemde en vreemdsoortige medailles.

Gerard veroverde door zijn vlotheid en zijn humor aanstonds de beide oudjes, 't Vogelkoppige vrouwtje trok een lacherig snuitje, als ze hem gewaar werd en ras strompelde Heinz aan voor een babbeltje of om te toonen, wat zijn vaardige vingers weer bewerkten. Gerard sprak graag met de oude man, die zijn Duitsche tongval in al zijn Hollandsche jaren niet kon bedwingen — Heinz hoorde veel, zag veel, beleefde veel en voor alles, hij had veel doorleefd. Zijn verhalen waren niet de bloote weergave van de een of andere gebeurtenis, ze droegen een waas, waarin het tijdelijke met het eeuwige wisselde, de toon, die alleen een rijke ziel vermag te geven, aan het aardsche niet vreemd, van het hoogere omsloten.

Jo hield zich zoo veel ze kon op een afstand, 't Drukke oude vrouwtje met haar wollen doek was haar antipathiek en de oude man met zijn pij en zijn houten been, dat zoo stompte, kon ze evenmin zetten. Dat beterde evenwel, toen het bleek, dat beiden dolveel van kinderen hielden en kleine Bep menig genoegentje bereidden. Wie voor 't kind goed was, won 't hart van Jo. Ze begon nu de luitjes met andere oogen te bezien en toen Bep eens boven kwam met een sijsje in een kooi, doodgelukkig met dat beestje, pinkte Jo een traan weg en wist niet, hoe ze oude Heinz en zijn vrouw haar dankbaarheid zou kunnen betuigen.

Sluiten