Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VLIER BLOEIT

op zijn horloge, haast vijf uur; in een kwartier kon hij bij de bungalow zijn. Hij versnelde zijn pas, terwijl in zijn verklaard hoofd in razende vaart zich de beelden aan hem opdrongen: als iets lang geleden, heel veraf, Tono, zijn zitten met haar op den heuvel, hun afspraak. Vlakbij en schrikwekkend de twist met Elsie, haar val. Weer meende hij in zijn ooren te hooren die doffe bons; prikkelend brak het zweet hem uit. Een kwelgedachte kwam sarrend in hem opstaan: Als ze eens dood was! Hij ijlde verder, als voortgejaagd; nee, dat was onmogelijk, nu niet zich zelf bang maken, in een paniek raken.... Toch, als ze werkelijk eens dood zou wezen, daar dood zou liggen op den vloer bij de tafel!

Hij zag het vóór zich, terwijl hij eensklaps bezon: Was het niet meer gebeurd? Scherp stond meteen dat andere geval hem voor den geest; niet zoo lang geleden nog, de kranten hadden er vol van gestaan. Een jonge man als hij zelf, ook alleen wonend, ook verloofd. Een twist en een val op den ijzeren haardrand, een haastig en heimelijk graf bij nacht op het erf. En misschien zou hij toch nog vrij zijn uitgegaan, die man, als niet een arbeider het meisje had ontmoet den

avond tevoren, laat, op weg naar haar minnaar

Of iemand Elsie had zien komen.... ? schoot het door zijn brein. Dwaasheid, het kon niet waar zijn. God, o god, laat het niet waar zijn! Elsie was niet sterk.... Dien ander hadden ze gehangen. Het gerechtshof, een marteling van dagen.... dagen.... Tot de rechter het zwarte mutsje opzet: Moge God uw ziel genadig wezen, David Brent

De bungalow, eindelijk. Schichtig om zich heen blikkend duwde David het hekje open: er viel geen levend wezen te bespeuren, iedereen nam het gemakkelijk op, Zondagochtend, vóór kerktijd. Hij voelde zich ineens vreemd kalm, bezield slechts door één verlangen: te weten, zekerheid. In één oogopslag zag hij de kamer leeg; ze was dus naar het logement gegaan, ze kon niet bezeerd wezen! Nauwkeuriger rondkijkend, ontdekte hij haar open handtasch op den vloer naast den armstoel. Ze moest dan toch nog hier zijn, begreep hij, en opnieuw beklemde angst zijn hart. Met voor-

Sluiten