Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEZETEN HUIS

om zich moed in te drinken. En Wijbert bedankt nooit voor iets dat zijn freuletje hem aanbiedt!! Ik ga even de noodige glazen halen. Ik moet hier zelf voor het huishouden zorgen, weet u!

BUURMAN: Ik bewonder uw kalmte, freule, op dit oogenblik!

KLEINDOCHTER: O, er zijn vanavond zoovéél flinke mannen om grootpapa en mij heen! En ik verlang, eerlijk gezegd, ontzettend naar het eind van die onzekerheid.

Elke oplossing zal me straks welkom zijn (Zij gaat

haar kamer links binnen.)

BUURMAN: Het is goed, baron, dat we nog een paar rustige minuten over hebben, om onder vier oogen met elkaar te kunnen spreken, eer de klok twaalf slaat.

GROOTVADER (rustig): Wilt ü me, onder vier oogen, op den man af antwoorden: — Gelooft u dat 't hier spookt op »De Bronckhorst«?

BUURMAN: Geachte buurman, daarop kan ik slechts antwoorden, dat ik in mijn jarenlange praktijk reeds zoovéél zonderlinge gevallen heb meegemaakt, dat ik persoonlijk aan niets meer twijfel.

GROOTVADER: Dus u gelooft aan spoken. En u verwacht van mij, dat ik eveneens aan spoken zal gelooven?

BUURMAN: Dat zijn overtuigingen, die we voor onszelf hebben te verantwoorden. Ik beoordeel uit principe elk geval op zichzelf. We hebben nu te maken met een inderdaad overstelpende reeks van de meest ongewone gebeurtenissen. Het gaat dus niet meer om ons geloof of ongeloof. Wij staan tegenover feiten. Die hebben we te onderzoeken. De onverklaarbare verschijnselen in deze kamer moeten we tot een oplossing brengen; dit is het eenige wat me noodzakelijk lijkt. Zoowel in uw belang, als in dat van uw kleindochter.

GROOTVADER: Goed. Ik aanvaard de mogelijkheid, dat op het oude kasteel der Bronckhorsten de herinnering van vroegere geslachten rondwaart. Ik doe een beroep op uw hulp, om dit geheim op te lossen. Ik voor mij zie er geen kans toe.

Sluiten