Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

STAKKERDS

En ik zie, dat ik daar een best oogenblik voor uitgekozen heb. Ik zie m'n lieve zuster niet eiken dag."

„Dat zal nou wel meer gebeure as je hier kom. Hun hebbe al een huis gehuurd...."

„Hun, hun hebbe.... 'tls: zij hebben, moeder. Dat je dat nu nooit leert," viel Louise in. Ze keek strak vóór zich.

„Nou ja, je verstaan me wel." Moeder glimlachte wat veflegen. Door de aanwezigheid van haar zoon voelde zij zich veiliger.

„Breng jij nou moeder niet van de wijs," zei Albert. „Ieder heeft zoo z'n manier van praten.... Zoo, dus jullie hebt al een huis. Waar?" vroeg hij Karei.

Deze noemde de straat.

„Mooie buurt, 't Zal niet goedkoop wezen, zeker." „Gaat nog al."

„Zeven hónderd," zei nu Louise, en ze keek of ze niet onder den indruk waren. Moeder trok een schrik-gezicht en 't streelde haar dochter, toen ze, de handen ineenslaand, sprak: „Wat een geld!"

Maar Swindel zei niets en Albert vroeg bedaard:

„Bovenhuis?"

„Nètuurluk. We moete voldoende ruimte hebbe. Je sèlon, je eetkèmer, je badkèmer, logeerkèmer, je keuke, je zolder."

Moeder, klein van ontzag, herhaalde zacht: „Wat een geld, wat een geld, zeve honderd gulde" en haar gansche bovenlijf schudde langzaam, meewarig, haar ontsteltenis mee uit.

„Och moeder, dat is nog heusch niet zooveel. De generèèl, baron Van Sleutel, wèèr we de vorige week al een bezoek brachte, hij is een vriend van Kérel z'n pè, nu, die verwoont veertien honderd gulde. U moet rekene, in onze krïnge kun je niet overal wone.... Waarom lach jij toch?" vroeg ze plots vinnig aan Albert.

„Zoo maar, meisje. Ik vind je zoo grappig."

„Wat een onzin," Ze wierp hem een minachtenden blik toe, dien hij glimlachend opving. Moeder trad reddend op,

„Asse jullie nou hier wone en jullie komme weer es een n 7

Sluiten