Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

STAKKERDS

had niet meer verbaasd kunnen kijken. Hij onderging een ernstigen schok, die door het onverwachte hem een oogenblik verdoofde. 'tWas hem aan te zien.

Doch nu kwam onbewust z'n vrouw hèm te hulp.

,,Maar jonge, wat vraag je nou? En je vader z'n medallie dan?"

„Médailje!" zei Louise.

„Nou ja, z'n medalje dan?"

Swindel voelde zich op dit oogenblik heel klein, als een onmondige. Daar was 't nu waarnaar hij zoo verlangd had. Maar hoè was het er! Zoo heel anders dan hij had verwacht. Daarop was hij niet voorbereid geweest en daarom wist hij niet wat hij zeggen moest. Het lag zoo heelemaal buiten het terrein, waarop hij zich sterk gevoelde. Swindel was z'n stuur kwijt.

Maar nu antwoordde Albert, alsof hij aan iets ongelooflijks had gedacht:

„Hebt u het daarvoor gedaan?"

In deze vraag voelde Swindel als een pijn de kleinochting van z'n zoon voor wat hem, den vader, zoo waardevol was, ja, voor wat hij, Swindel, eigenlijk zelf was. Hij onderging nu weer een schok, maar een, die hem opwekte, hem uit z'n verwarring trok. Het was als het ware een rechtstreeksche aanval op z'n waardigheid, en nu kreeg hij z'n stuur weer te pakken.

Louise en Karei zaten in spanning te wachten, Louise met groote oogen, waarin iets van angst lag. Alleen moeder Swindel wachtte kalm nieuwsgierig, overtuigd, dat haar man z'n woordje wel kon doen en precies zou zeggen, waarom hij z'n portret had laten maken. Aan ruzie dacht ze niet.

Swindel had zich in eens opgericht en, z'n handen om de armleuningen van z'n stoel geklemd, nam hij een oogenblik zwijgend z'n zoon op met een strengen, hooghartigen blik, zooals hij vroeger menigmaal dien «snotneus» had aangekeken. Toen sprak hij met bedwongen drift:

„Jij ben nog niks veranderd, merk ik. Jij mot zeker nog leeren, wat nauwgezette plichtsvervulling is. En as

Sluiten