Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Denk het wel. Miep, zie jij es mee toe. Is Sonja zoo niet netjes?

Sonja draaide zich, declameerde uit haar rol.

— Prachtig, prachtig! meende Miep.

— Korselige Ka, stelde Sonja voor. Dan vond ze 't genoeg. Jenny moest zien of de spelden nog zaten, behulpzaam zijn bij 't ontkleeden. — Hè, zuchtte Sonja, een herrie altijd met dat nieuwe goed. Voor 't klaar is, geeft het heel wat moeite.

— En je doet het zoo graag.

— Nou ja. Sonja nam een peignoir. — Nu ben ik weer gewoon Sonja.

— 'k Heb nieuws, plapperde Miep los. — Moet je hooren, en ze vertelde, wat ze zooeven deed.

— Heerlijk! juichte Jenny en gaf h'r vriendin een zoen. — — Je bent toch een kordate meid.

— Maar, deed Miep bedachtzaam, wat vader zeggen zal? Sonja, zou jij es met hem willen praten — van middag? Anders — o, anders! Als wanhopig sloeg ze de handen voor 't gezicht. Als 't nu nog eens niet gebeurde!

— Wel ja, meende Jenny, laat dat maar aan Sonja over. Die krijgt het wel klaar, niet dikkerdje?

— Ik zal mijn best doen, betuigde die. — Voor m'n derde dochter, m'n brave leerling.

Dan is 't in orde. We wagen een pasje. Jenny nam haar vriendin onder de arm en zwierde met haar door 't vertrek, neurend een ouderwetsche wals.

— Goed, goed, lachte Sonja, nam de mandoline en klimperde de muziek.

Maar S onja kreeg geen gemakkelijk werk. Gerard was bar ontstemd, zwoer bij hoog en laag, dat van die grappenmakerij niets zou komen, dat Miep niet op de,,bühne"kwam, dat eens en vooral Maar Miep zou zelf niet meer willen.

Miep bleef echter standvastig en dat maakte hem steeds woedender.

Eindelijk had hij zich over zijn drift heengeraasd, kalmeeerde hij en werd toegankelijker voor Sonja's pleit.

— Ja — Miep wil — Ze weet niet, wat ze wil.

Sluiten