Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

Hij floot de wijs en met hun tweetjes schuifelden ze over de vloer, zwierden netjes langs kast en stoelen en kleine Bep, die niet gauw genoeg in een hoek kon schieten.

Jo zag met verstarde oogen dat gedoetje aan. Zoo'n man! Nooit zou Miep aan het tooneel, nooit zou ze bij het ballet en nu ze haar zin doordreef, was alles goed, joolde hij en danste mee. Ze schudde 't hoofd. Dat mocht begrijpen, wie 't kon, maar haar ging 't te hoog. Wellicht bestond er nu voor Miep geen betere toekomst dan datzelfde gesmade ballet.

Met hem sprak ze er nooit over. Waarom ook? Maar een paar felle pijltjes zou ze hem er toch over toezenden, als hij eens weer iets omtrent Bep aan te merken mocht hebben.

Gerard zakte puffend op een stoel neer.—Hoor es, jij kan 't me veel te goed. Dans jij maar met je lieve vriendin of met Sonja, als die er plezier in heeft.

— Nou, Sonja danst nog wat goed. Maar 't is mijn tijd, Jenny zal wel wachten, 'k Heb afgesproken.

— Hoog tijd, dame — hoog tijd. U heeft afgesproken.

— Mallerd toch, lachte Miep en maakte zich gereed. — Da-ag — allemaal. Bij de deur hield ze plotseling in, maakte voor Gerard, Jo en Bep een sierlijke buiging, dankte gracieuselijk voor de weldaden, genoten van de hoogwelgeboren familie van Villa Morgenrood.

— Nest, schold Gerard haar na, maar Miep hoorde hem niet meer. Twee, drie treedjes tegelijk wipte ze het steile trapje af. Een jodeltje klonk nog op als laatste groet.

Jenny en Miep waren meer dan ooit samen, hadden steeds o zooveel te bespreken, de dansfiguren, de standen, dan de nieuwe kennissen.

— Mimi valt niet mee, meende Jenny.

— Jeanne Terwink is wel ruw, maar goedhartig, geloof ik.

— Suus is een lachebek, maar ik vertrouw haar niet erg. Hun bevindingen kwamen steeds wonderlijk overeen en

als ze dat ontdekten, lachte de een de ander aan, doorvoelend de innigheid van hun samenleven.

Een ding hinderde Jenny geweldig. Nog nooit sprak ze met Miep over haar verhouding tot Henk. Vaak brandde 't

Sluiten