Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

de oever. Dan pikten de vlugge snebben, de koppen gingen op — een gesnater bedelde om meer.

Gerard zag toe, zonder deelname. Dan volgden zijn blikken de voorbijgangers, een kindermeisje achter een wagentje, mal pronkend met de baby, die opstandige neigingen vertoonde — een oude heer in lange jas, die naast zijn slokje voortsukkelde — een paar modieus gekleede vriendinnen met kleurige parasols en gemaakte spraakgeluiden. Verveeld wendde hij zich af, tuurde in 't donkere loof van de boomen, dat lusteloos neerhing onder 't branden van de zon.

't Hinderde hem alles — dat groen, die voorbijgangers, hun stemmen, hun voetstappen. Hij maakte een beweging, maar bleef zitten. Waarom zou hij verder gaan? Overal was het toch hetzelfde — hetzelfde. — Hij zuchtte en legde 't eene been over 't andere, knipte een zaadpluisje van zijn broek. Die eenden hadden maar een leventje — geen zorgen — en op 't eind — och, wat deed het er toe? Die beesten leefden hun leventje uit. Hij volgde de dieren, die nu weer te water gegaan, als een kleine vloot richting namen naar de overkant, voorop een groote witte in gaffelvorm volgden de genooten. Het water rimpelde even, als ze voorbij schoven, dan lag het weer effen, blauw, als de hemel hoog boven.

Eigenlijk moest hij straat-in straat-uit sloffen, alle artisten langs, of ze misschien repertoir noodig hadden. Hij had immers een paar liedjes in de zak — snert, maar zooals ze 't meeste gingen. Iets goed raakte je heelemaal niet kwijt. Hij kon geen achting hebben voor die dingen, liet zich er liever niet me in, maar als 't moest — dan — In geval van nood vangt de duivel vliegen, 't Cabaret zou toch nooit worden, zooals hij 't wenschte. Och, z'n mooie plannen! Een fijn, geestig cabaret met pittige liedjes, waar elk kon komen, waar elk gesticht zou worden. Geen zoetsappigheid, o, nee, maar evenmin schunnigheid. Als hij zoo eens een cabaret kon inrichten — dan — 't Was een van zijn liefste plannen, maar nooit, nooit zou er iets van komen, hij moest het maar uit zijn hoofd zetten, 't Publiek

Sluiten