Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

om Royaards, Verkade, Van der Lugt, die kunst gaven

— Kunst met een groote K. Strindberg, Ibsen, Shakespeare

— wie kwam er kijken? En met de kas ging het treurig

— altijd een tekort. Subsidies — jawel. Maar daarmee dekte je nog geen seizoen. Dan maar een flundertje om zich te redden — een paar avonden — af. Weer wat anders, weer nieuwe kosten voor decors en allerlei meer. Nee, hij maakte het anders. Een maand zeker, wellicht twee of drie, ging bij hem avond aan avond hetzelfde stuk. Heel Amsterdam moest het zien, hij speelde niet voor enkelen, maar voor de heele stad.

Men mocht dan beweren, dat hij geen kunst gaf, daarover haalde hij de schouders op. Maar er kwam geld binnen, hij kon goed bestaan, heel goed zonder die kunst met een groote K.

Nee, deze week — en 't weer werd juist minder gunstig

— was hem een gruwel en als de politie niet zoo aandrong, waarachtig, hij sloot niet. Schade, niets dan schade en nog een hoop kosten bovendien, want timmerlieden, ververs, loodgieters en al die lui werkten niet voor een schijntje, hadden zoo aardig hun willetje bovendien. Je moest waarachtig nog blij zijn, dat ze wel wilden werken voor een heele zak met geld.

's Morgens, 's middags ging hij kijken of men vorderde. Wat langzaam ging dat toch. 't Schoot niet op. Nooit kwam het klaar. Als 't zoo voortging nooit.

Sonja wist niet wat ze hoorde. Ze vernam zoolang al van herstellingen, die gebeuren moesten, maar dat ze werkelijk uitgevoerd zouden worden, daaraan geloofde ze niet zoo vast. Ze kende Peter te goed en daarom hield ze met de mogelijkheid ook geen rekening. Nu toch! Verbluft hoorde ze in de pauze de mededeeling aan, gaf Babet een duw in de zijde om van haar te vernemen of ze werkelijk goed hoorde, dat de schouwburg de volgende week gesloten zou zijn.

— Wel mensch, wat overkomt ons? zei Babet in haar goed plat-Amsterdamsch. — We beleve nog wat.

Koos Hankema, die de „verleider" speelde kwam naar

Sluiten